Το να χάσεις από την Ρεαλ είτε είσαι ο Παναθηναϊκός του 2009, είτε αυτός του 2021 δεν είναι ντροπή. Το πλέον ανησυχητικό είναι άλλο. Και έχει να κάνει ότι τα χαρακτηριστικά που υποσχέθηκαν ότι θα έχει αυτή η ομάδα δεν βγαίνουν στο γήπεδο.

Σκληράδα, άμυνα που να τσακίζει κόκαλα, και μεγάλος μπελάς για κάθε αντίπαλο. Και αν μπορείς (λέμε τώρα) να καταπιείς την Ρεαλ σε στυλ προπόνησης να σου βάζει 88, πώς να δεχτείς να τρως από τον Άρη 50 σε ένα ημίχρονο και από τον Χάαλαντ 35.

Ο Προπονητής προσπαθεί να περάσει την φιλοσοφία του αλλά δυστυχώς για αυτόν το πρόγραμμα της Ευρωλίγκα δεν τον βοηθάνε. Την άλλη εβδομάδα πάει στην Μακάμπι ενώ μετά υποδέχεται την Εφές. Προφανώς και γνωρίζαμε ότι το κοντέρ μπορεί να γράψει 1-6 ή 0-7 αλλά δεν περιμέναμε να δούμε μια ομάδα να πέφτει αμαχητί.

Στα του αγώνα με την Ρεαλ τι να αναλύσεις όταν στο δεύτερο λεπτό βρίσκεσαι πίσω 14-3. Πώς να εξηγήσεις  ότι όσο και να παλέψουν στην επίθεση ο Μεικον η ο Παπαγιάννης αν δεν τραβήξουν οι Νέντοβιτς και Παπαπέτρου τα κουκιά είναι περιορισμένα.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να εντάξει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τον Γιογκι Φερέλ στην ομάδα ώστε να απελευθερωθεί και ο Μέικον που θα πάει στην θέση ‘2’ και πάνω από όλα να αρχίσει και πάλι να διεκδικεί. Να διεκδικεί κάθε φάση, κάθε κατοχή της μπαλας, κάθε χαμένη μπαλιά. Να γίνουν πολεμιστές αλλιώς η χρονιά θα βγει όπως πέρυσι.

Ξαναλέω ότι το πρόγραμμα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και τροχοπέδη για τον Παναθηναϊκό και την νέα προσπάθεια που κάνει. Αλλά σε αυτά τα ματς αν δεν μπορεί να τα νικήσει, θα πρέπει να μάθει να παλεύει και να διεκδικεί.

Προς το παρόν ότι υποσχέθηκαν δεν το βλέπουμε στο γήπεδο.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Θεμελειώδης αρχή στο μπάσκετ και ειδικά στην άμυνα είναι ότι αυτή τελειώνει όταν πάρει η ομάδα που αμύνεται το ριμπάουντ. Δεν νομίζουμε ότι μπορούμε σε αυτό το μπλογκ να σας πούμε κάτι που δεν είδε και ο πλέον αδαής για το ματς του Παναθηναϊκού με την Μπασκόνια. Σπουδαίος Παπαπέτρου, συγκλονιστικός Μέικον στο φινάλε αλλά… ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ.
15 αμυντικά ριμπάουντ και όλοι οι πόντοι της Μπασκόνια από το 73-71 προερχόμενα από αυτά. Τι ανάλυση να κάνεις για αυτό το ματς. Και να πεις ότι στα πήρε κανένα θηρίο. Ο Φοντέκιο με τον Γκρέιντζερ. Δηλαδή τι να υποθέσουμε ότι θα γίνει με τον Ταβάρες την Πέμπτη;

Πραγματικά ήταν κρίμα για την προσπάθεια του Παναθηναϊκού. Έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει κάτι διαφορετικό σε σχέση με την περσινή χρονιά αλλά η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια ήττα και με τον τρόπο που έρχεται σου κόβει τα πόδια. Δεν είναι απλά μια ήττα. Είναι μια τεράστια χαμένη ευκαιρία.
Ο Παναθηναϊκός έδειξε και σε αυτό το ματς ότι για να κερδίσει χρειάζεται ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τρεις πόλους και σημεία αναφοράς στην επίθεση. Με δυο δουλειά δεν γίνεται. Και ειδικά άμα χάνονται τα ριμπάουντ κατά αυτόν τον τρόπο.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός με την απόκτηση του Φερέλ φτιάχνει ουσιαστικά δυο ομάδες. Μια για την Ελλάδα και μια για την Ευρώπη έχοντας 8 ξένους. Μακάρι να γνωρίζουν οι άνθρωποι του τι κάνουν αλλά εγω προσωπικά διαφωνώ με αυτή την τακτική.

Μιχάλης Σταμουλάκης

O Παναθηναϊκός πέτυχε μια απίστευτη νίκη απέναντι στην Φενέρ. Με 9-0 σερί στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα κόντρα σε μια ομάδα ποιοτικότερη από αυτόν με τριπλάσιο μπάτζετ.

Από τον αγώνα αυτόν έχουν βγει κάποια συμπεράσματα κυρίως ατομικά.  Η νίκη είναι πέρα για πέρα δίκαιη (τα αντιαθλητικά φάουλ είναι πεντακάθαρα και ειδικά του Μπούκερ είναι ο ορισμός) αλλά μέσα από την νίκη προκύπτουν και θετικά αλλά κυρίως αρνητικά συμπεράσματα τα οποία χρήζουν άμεσης βελτίωσης.

Στα θετικά φυσικά το πάθος, η ψυχή και η πίστη των παικτών του Παναθηναϊκού ότι μπορούν να πάρουν το παιχνίδι. Ακόμα και όταν το 82-79 έγινε 82-87 ένα λεπτό πριν το τέλος. 

Ο Μέικον έκανε ένα βήμα μπροστά κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Φλόιντ έδωσε μάχες. Ο Παπαπέτρου ήταν  στα γνωστά στάνταρ του. Ο Οκάρο Γουάιτ καθοριστικός στην άμυνα. Φυσικά το μεγάλο κέρδος δεν είναι άλλο από την επιστροφή του Νεμάνια Νέντοβιτς. Του πιο ποιοτικού παίκτη της ομάδας, όχι μόνο στο σκοράρισμα αλλά και σε άλλους τομείς που θα αναφερθούμε παρακάτω.

Ο Παναθηναϊκός διατείνεται ότι τα ματς θα τα παίρνει πολεμώντας στην άμυνα αλλά προς το παρόν και το Super Cup αλλά και την Φενέρ τα κέρδισαν από την επίθεση.

Πάμε και στα αρνητικά. Προφανώς και με τον τίτλο δεν υπονοώ ότι οι πρωταθλητές Ελλάδας δεν χρειάζονται  playmaker. Τον θέλουν και επειγόντως. Και έγινε πιο φανερό στο σημερινό παιχνίδι. Γιατί αν στην θέση του Μέικον με το σκορ στο 82-79 υπέρ των πρασίνων υπήρχε λόγου χάρη ο Γιόβιτς είναι σίγουρο ότι οι επιθέσεις θα είχαν εκτελεστεί ορθόδοξα και όχι με μπούκα μέσα στην ρακέτα, σταμάτημα και πάσα στα πόδια του Παπαπέτρου.

Δεν μπορεί όμως ο Playmaker να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή την στιγμή γιατί δεν υπάρχει. Ας πάρει κάποιον και βλέπουμε. Συνδέεται όμως με το μέγα ζήτημα που έχει η ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη αυτή την στιγμή. Και δεν είναι άλλο από την απόδοση και τον τρόπο που αξιοποιείται ο Γιώργος Παπαγιάννης. Είναι φανερό ότι το μεγαλύτερο όπλο της ομάδας στην άμυνα αλλά και σήμα κατατεθέν στην επίθεση βρίσκεται εκτός κλίματος την δεδομένη στιγμή. Και προφανώς έχει να κάνει και με την έλλειψη ενός δημιουργικού άσου που να μπορεί να τον εκμεταλλευτεί στο παιχνίδι πάνω από το καλάθι αλλά και τώρα όπως είναι η ομάδα δεν έχει την συμμετοχή που θα έπρεπε να έχει. O μόνος που μπορεί να εκμεταλλευτεί τον Παπαγιάννη αυτή την στιγμή είναι ο Νέντοβιτς που διαθέτει το μεγαλύτερο ταλέντο και στην πάσα απο τους τωρινούς συμπαίκτες του.

Στην άμυνα  ο Παναθηναϊκός δεν πλήρωσε, αλλά είναι σίγουρο ότι θα το πληρώσει σε άλλα παιχνίδια την… κακή μέχρι στιγμής weak side. Η αδύνατη πλευρά ήταν και σήμερα αχίλλειος πτέρνα. Θες με drive από το κέντρο, από τα πλάγια, από την baseline, o παίκτης της αδύνατης πλευράς κυρίως ο Μέικον δεν έβγαινε ποτέ από μπροστά στον παίκτη.

Τέλος καλό όλα καλά για τον Παναθηναϊκό που κέρδισε χρόνο αλλά θα πρέπει να βρει λύσεις κυρίως στην άμυνα ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Η Χρονιά είναι μεγάλη. Οι στόχοι είναι τέσσερις. Ο πρώτος κερδήθηκε στην Πάτρα πριν λίγες μέρες. Η μάχη συνεχίζεται.

Και αν χρειαστεί να γίνει αυτό που έγινε σήμερα. Μαντζούκας. 17 χρονών και μπήκε με ωριμότητα και βοήθησε απίστευτα στην άμυνα με τα ριμπάουντ που πήρε. Ο Δημήτρης Πρίφτης είχε αρνηθεί την παραχώρηση του Μαντζούκα λέγοντας ότι έχει πλάνο και θέληση να τον βοηθήσει. Είναι πολύ θετικό ότι δεν δίστασε σε έναν τέτοιον αγώνα να τον ρίξει στο παρκέ. Και μόνο δικαιωμένος θα πρέπει να νιώθει.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με ήττα την σεζόν στην Ευρωλίγκα απέναντι στην πρωτάρα Μονακό με 75-53.

Πριν περάσω στο κυρίως κείμενο να ξεκαθαρίσω κάτι. ΛΑΤΡΕΥΩ τον Μάριο Χεζόνια. Πιστεύω την μεγάλη αγάπη που έχει για τον Παναθηναϊκό, λατρεύει την ομάδα και τον κόσμο της απο μικρό παιδί, και όπως έγραψα την ημέρα που έφυγε θεωρώ σίγουρο το γεγονός ότι θα γυρίσει και πάλι στο ΟΑΚΑ.

Μόνο που για να γυρίσει θα πρέπει να αλλάξει μυαλά. Γιατί πάνω στην αγάπη του και τον πανικό του να δικαιολογήσει την φυγή του από τον Παναθηναϊκό είπε πράγματα που πραγματικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω την θέση μου. Ο Μάριο Χέζονια είναι ένας καταπληκτικός παίκτης που μου άρεσε από την εποχή που έπαιζε στην Μπαρτσελόνα και δεν είχε εκδηλώσει τα αισθήματα λατρείας για τον Παναθηναϊκό.

Χάρηκα πολύ όταν ήρθε στην ομάδα. Ήθελα να μείνει. Δεν έμεινε. Εκεί θα πρέπει να τελειώσει και η ιστορία του με την ομάδα. Για τώρα τουλάχιστον.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι παθαίνουν οι οπαδοί των συλλόγων και τρελαίνονται με κάποιον παίκτη και ξεχνάνε το βασικό. ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην περίπτωση του Χέζονια.

-Ο Μάριο Χέζονια αγαπάει τον Παναθηναϊκό. Αποδεδειγμένα. Ούτε προδότης είναι, ούτε τίποτα.Είναι όμως και 26 χρονών. Επαγγελματίας. Παίκτης που αμειβόταν με 7,5 εκατομμύρια στο ΝΒΑ. Τι ακριβώς περιμένατε βρε παιδιά; Να μείνει στην ομάδα με 600.000 χιλιάρικα. Ακόμα έχει μια 10ετια μπάσκετ λογικό να ψάξει τα μεγάλα συμβόλαια. Αυτά που ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να δώσει αυτή την περίοδο.

-Ο Παναθηναϊκός έκανε την προσφορά του. Αυτά είχε, αυτά έδωσε. Δεν ήθελε ο παίκτης και πάμε παρακάτω.

Στο καλό και σίγουρα οι δρόμοι θα ανταμωθούν στο μέλλον και πάλι. ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ!!!

Η προσωπολατρία ποτέ δεν έφερε θετικά αποτελέσματα σε ένα σύλλογο. Και ο Παναθηναϊκός έχει υποφέρει στο παρελθόν από τέτοιες καταστάσεις σε όλα τα αθλήματα. Δεν χρειάζονται γραφικότητες και ακραίες συμπεριφορές. Είχε αρχίσει ένα ντου αγάπης στον Χέζονια στα social media τις προηγούμενες μέρες, και από χθες πέφτει το κράξιμο σύννεφο.

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Μόνο η ομάδα. Πάνω από όλα ο Παναθηναϊκός.

Αντέξαμε όταν έφυγε ο Παύλος και ο Θανάσης και θα μείνουμε να συζητάμε όχι για τον Χέζονια αλλά για τον οποιοδήποτε παίκτη; Έχετε αντιληφθεί για ποια ομάδα μιλάμε. Για την ομάδα των 6 αστεριών, των 26 συνεχόμενων χρόνων με τίτλους.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός παίρνει το ΟΑΚΑ δικό του για 49 χρόνια. Μια εξέλιξη που μπορεί να αλλάξει άμεσα την μοίρα του προς το καλύτερο. Αν κάποιος δεν έχει αντιληφθεί την σημασία αυτής της κίνησης ας πηγαίνει να κλαίει πάνω από το instagram του Super Mario.

Υ.Γ.1 All in για έναν ποιοτικό άσο.

Υ.Γ.2 Θα επιστρέψει κάποια στιγμή!!!

Y.Γ.3. Ο Χέζονια δεν θα άντεχε λέει στην σκιά του Παπαπέτρου. Ηξερα και εγώ μια τέτοια κατάσταση το 2009 (Διαμαντίδη-Σπανούλη-Σάρας). Πολύ άσχημα τα πήγαν. Μερικοί δεν την παλεύεται καθόλου όμως.

Υ.Γ.4. Οι παίκτες έρχονται και φεύγουν, αυτή η ομάδα όμως είναι εδώ. (Δημήτρης Διαμαντίδης την ημέρα της αποχώρησης του).

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Δημήτρης Πρίφτης είναι από σήμερα ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού. Ο 53χρονος Έλληνας προπονητής επιστρέφει στο ΟΑΚΑ αυτή την φορά για να αναλάβει αυτός την ομάδα και όχι στο πλευρό κάποιου άλλου (Αλβέρτης το 2014).

 

 

Θεωρώ ότι ήταν η ιδανική επιλογή για τον πάγκο των νταμπλούχων Ελλάδας. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν τις αρχές του Δημήτρη Πρίφτη. Σεμνός, ταπεινός , όχι ουρανοκατέβατος και έχοντας περάσει όλα τα στάδια ανέλιξης έρχεται να δώσει αυτό που έλειπε από την περσινή ομάδα.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Μια ομάδα σκληρή, που θα παλεύει όλα τα ματς, θα έχει αρχή, μέση και τέλος και νόημα στο παιχνίδι της. Που όπως είπε ο ίδιος ο Δημήτρης Πρίφτης θα σέβεται αλλά δεν θα φοβάται κανένα.

Αν θα έρθουν δύσκολες βραδιές; Όχι μια. Πολλές. Εκεί θα φανεί το πόσο στηρίζει η ίδια η διοίκηση το project που έχει στο μυαλό της να υλοποιήσει. Γιατί η επιλογή Πρίφτη είναι… το πρώτο αίμα των Αλβέρτη- Διαμαντίδη. Η πρώτη μεγάλη απόφαση των ανθρώπων που ηγούνται του τμήματος. Τον Βόβορα τον βρήκαν πέρυσι και ο Κάτας ήταν μια λύση ανάγκης αφού ο Πρίφτης δεν μπορούσε να φύγει από το Καζάν.

Κάποιοι νομίζουν ότι είναι μια λύση ανάγκης. Ίσως δεν έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Έλληνα τεχνικού και τον τρόπο δουλειά τους. Αν και κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία εν τούτοις θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι καλύτερη ομάδα από πέρυσι και όπως έγραψα παραπάνω με αρχή- μέση και τέλος. Η εικόνα που παρουσίαζε πέρυσι η Ουνιξ ήταν άξια θαυμασμού. Ειδικά στην σειρά που έκρινε την Ευρωλίγκα κόντρα στην πρωταθλήτρια Ιταλίας και βαθύπλουτη Βίρτους μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ως επική.

Μεταγραφικά αυτή την στιγμή δεν έχει νόημα να γράψουμε κάτι. Ελπίζουμε μόνο το σερί των καλών επιλογών ξένων που κάνει ο Πρίφτης στις ομάδες του να συνεχιστεί. Πάντα ζητά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για αυτό πιθανόν να ακούσουμε ονόματα που δεν έχουν γραφτεί η δεν είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό.

Ο Παναθηναϊκός έχει από σήμερα προπονητή. Δουλευταρά και προοπτική τριετίας. Δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε για οποιονδήποτε άλλον. Η ομάδα πρέπει να στηριχθεί όπως μόνο ο κόσμος του Παναθηναϊκού γνωρίζει.

Υ.Γ. Ζούμε στο 2021 και όχι στο 2009, ούτε στο 2012. Όποιος προσπαθεί να αποδομήσει τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι το λιγότερο άσχετος με την ιστορία, τις αρχές και τις αξίες του Παναθηναϊκού. Φτάνει όμως κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Ο Ζοτς είναι ο κορυφαίος όλων. Δεν μπορεί σε κάθε στραβή βραδιά να τον θυμόμαστε. Γιατί ήταν ένας συνδυασμός που δεν πρόκειται να ξαναέρθει. Παύλος- Θανάσης- Κώστας και Ζέλικο. Πρέπει η ομάδα να προχωρήσει μπροστά και να αγαπάμε αυτό που έχουμε. Και αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός έχει δυο μύθους για καθοδηγητές , έναν προπονητή με όλη τη σημασία της λέξης και τον κόσμο του που δεν τον άφησε ποτέ.

Ο Μιχάλης Παπάζογλου ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το τριφύλλι για σήμα του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ είχε πει στη Γενική Συνέλευση του Παναθηναϊκού Α.Ο. το 1948:

<< O Παναθηναϊκός αγαπητοί συνάδελφοι είναι μια μεγάλη οικογένεια, πατριαρχική, της οποίας τα μέλη διέπονται υπό μίας ειδικής νοοτροπίας. Συνδέονται, αλληλοεκτιμώνται, κινούνται και δρουν υπό μιαν λίαν ιδιότροπον σκέψιν. Ημείς οι οποίοι εζήσαμεν και ηνδρώθημεν επί μίαν τεσσαρακονταετίαν μέσα εις αυτήν την περίεργον ατμόσφαιραν, αισθανόμεθα μιάν ενδόμυχον μεταξύ μας αγάπην, εκτίμησιν, υποχρέωσιν. Όλοι έχομεν την γνώμην και την ακράδαντον πεποίθησιν ότι ο Παναθηναϊκός είναι μία πραγματικά μεγάλη ιδέα, που αποτελεί ένα μέρος του βίου μας, που θα ζει πάντα. Τα μέλη, οι αθληταί, τα συμβούλια παρέρχονται και αντιπαρέρχονται. Ο Παναθηναϊκός, όμως, θα παραμένη επί γενεάς γενεών εις την Αιωνιότητα. >>

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στην 1η μάχη των ανανεώσεων του. Ο Ντίνος Μήτογλου επέλεξε την Αρμάνι Μιλάνο και τον Ετόρε Μεσίνα παρόλο που η οικονομική πρόταση ήταν η ίδια με αυτή των νταμπλούχων Ελλάδας.

Ο Ντίνος Μήτογλου ένας εξαιρετικός παίκτης και χαρακτήρας θεώρησε ότι το Μιλάνο είναι το σωστό μέρος για να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του. Είμαστε οι τελευταίοι που θα κρίνουμε αυτήν την απόφαση. Έτσι θεώρησε, έτσι έκρινε, έτσι έπραξε.

Προτίμησε την ομάδα που ΕΧΕΙ προπονητή και μάλιστα εγνωσμένης αξίας. Ο Παναθηναϊκός (πολύ κακώς) δεν έχει ακόμα αποφασίσει τα του πάγκου του. Ο Μήτογλου θεώρησε ότι στην Αρμάνι θα έχει τα φόντα να εξελιχθεί παικτικά ώστε σε δυο χρόνια να κοιτάξει να κάνει το άλμα για το ΝΒΑ που είναι το μεγάλο του όνειρο.

Στο τέλος της ημέρας είναι όλα θέμα επιλογών. Ο Παναθηναϊκός έκανε την προσπάθεια του (αργοπορημένα πολύ αφού ξέρεις ότι θα πας με έσοδα-έξοδα δεν περιμένεις να πλακώσουν ορδές από ομάδες) και όχι μόνο την έκανε αλλά πήγε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα… και το μέλλον της ομάδας επίσης.

Δεν έχει σημασία αν ο Μήτογλου άξιζε αυτά τα λεφτά η όχι. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η διοίκηση που ήταν … λίγο σπασμωδικός.

Από την στιγμή που λες ότι θέλεις να φτιάξεις ομάδα καλύτερη από πέρυσι προφανώς θέλεις να κρατήσεις τους καλύτερους σου παίκτες.

Με την διαφορά όμως ότι δεν μπορείς να βάζεις σε κίνδυνο ολόκληρο το οικοδόμημα της ομάδας.

-Αν έπαιρνε ο Μήτογλου κοντά στο 1 εκατομμύριο; Πόσα θα ζήταγε ο Παπαπέτρου; Ο Νέντοβιτς, ο Χεζόνια; Πόσα θα σου μένανε για playmaker που μετά από 1,5 χρόνο πρέπει να αποκτήσει η ομάδα έναν. Δίνεις το 1/6 η το 1/7 για τον 4αρι σου. Ναι οκ είναι Έλληνας και ο κορμός ο Ελληνικός πρέπει να μένει. Είναι εγγύηση επιτυχίας αυτό; Να το πούμε και στον Αταμάν τότε που πήρε την Ευρωλίγκα με ένα Τούρκο στο παρκέ (Σανλί).

Θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός έκανε την σωστή προσφορά στον Μήτογλου στην πρώτη προσέγγιση. 30% αύξηση στο συμβόλαιο που είχε. Του έδινε άπλετο χώρο να εξελίξει το παιχνίδι του στο υψηλότερο επίπεδο. Ο παίκτης προτίμησε την Αρμάνι και τον Ετόρε Μεσίνα. Καμία κακία και η ζωή προχωράει για τον Παναθηναϊκό. Παικτάρα ο Μήτογλου και μακάρι να πετύχει στην καριέρα του και να γυρίσει μια μέρα στο ΟΑΚΑ.

Ήταν επιλογή του παίκτη και η ομάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.

Υ.Γ. 1 Δυστυχώς ο κόσμος του Παναθηναϊκού τα έχει βάλει με όλους και με όλα και μερικοί πραγματικά θεωρώ πως έχουν χάσει την μπάλα.
Γράφουν κάποιοι γιατί να μείνει ο Μήτογλου στον 16ο της Ευρωλίγκα και να μην πάει στην 3η; Πρώτα από όλα η χρονιά τελείωσε. Όλοι ξεκινάνε από το 0. Αν ο κάθε παίκτης επέλεγε την εκάστοτε ομάδα με βάση την θέση που είχε την περασμένη χρονιά η Εφές αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Γιατί με το σκεπτικό σας πριν τρία χρόνια βγήκε τελευταία. Την επόμενη όμως έφτασε στον τελικό στην Βιτόρια. Και τώρα είναι Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Προφανώς και δεν υπονοώ ότι θα γίνει το ίδιο με τον Παναθηναϊκό. Αλλά είναι αστείο επιχείρημα να λες βγήκε 16ος θα πάω σε αυτόν που βγήκε 3ος. Γιατί η χρονιά δεν είναι μόνο Ευρωλίγκα. Είναι και εγχώριες διοργανώσεις. Και εκεί η Αρμάνι στο τέλος της χρονιάς καταποντίστηκε. Άρα η επιλογή δεν γίνεται σε καμία περίπτωση με την βαθμολογική κατάταξη.

Υ.Γ. 2 Ο Παναθηναϊκός θα είναι πολύ καλύτερος από πέρυσι. Θυμηθείτε το. Για να μην πετάμε και στα σύννεφα όμως διεκδίκηση τριών στόχων στην Ελλάδα (Super Cup, Πρωτάθλημα και Κύπελλο) και πιθανή πρόκριση στην 8αδα. Αλλάξανε οι εποχές. Το 2010 είναι 11 χρόνια πίσω.

Υ.Γ.3 Ο Παναθηναϊκός ανεξάρτητα από τις επιτυχίες, τις αποτυχίες και τους τίτλους θα λυτρωθεί μόνο όταν… (σε επόμενο κείμενο)

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στους τελικούς του πρωταθλήματος με το Λαύριο με το σκορ στο 1-1 και όντας Κυπελλούχος. Το πιο λογικό είναι την επόμενη εβδομάδα και πρωταθλητής.

 

 

Αυτό όμως που καίει όλους τους φίλους της ομάδας δεν είναι άλλο από το τι θα γίνει την νέα χρονιά. Ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα ανανεώσουν και τι θα γίνει με τον Προπονητή.

Ουπς! Πιάσαμε λαβράκι εδώ. Ο Όντεντ Κάτας παρότι δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχει βγει έξω από τους στόχους της ομάδας (Στην Ευρωλίγκα τι θα μπορούσε να αλλάξει, πήρε το Κύπελλο και πηγαίνει και για το πρωτάθλημα) δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και την στήριξη των φιλάθλων η έστω ενός πολύ μεγάλου ποσοστού αυτών.

Τι συμβαίνει λοιπόν με τον Κάτας; Είναι άδικη η όχι η κριτική που του ασκείται;

Ας τα πάρουμε από την αρχή και σε κομμάτια.

Γεγονός 1ο

Ο Όντεντ Κάτας ήρθε στον Παναθηναϊκό μεσούσης της σεζόν. Από αυτή την άποψη είναι λίγο δύσκολο να αλλάξει εντυπωσιακά τα πράγματα σε άμυνα και επίθεση.

Γεγονός 2ο

Το ότι ήρθε στην ομάδα μεσούσης της σεζόν δεν αναιρεί το δικαίωμα κριτικής στον φίλαθλο κόσμο. Η μια δικαιολογία είναι ότι δεν είναι δικό του το ρόστερ. Η άλλη όμως εκδοχή λέει ότι δεν του έβαλε κανείς το μαχαίρι στο λαιμό για να δεχθεί. Ήξερε που ήρθε, σε ποια ομάδα και με ποιες απαιτήσεις.

Γεγονός 3ο

Η ομάδα του Παναθηναϊκού έχει τρομερά κενά με βασικότερο αυτό στον άσο. Είναι μεγάλο μείον για τον οποιοδήποτε προπονητή. Σε αυτό να προσθέσουμε και τον μοναδικό παίκτη που θα μπορούσε να δημιουργήσει τραβώντας παίκτες επάνω του και απελευθερώνοντας τους υπόλοιπους. Ο λόγος φυσικά για τον Νέντοβιτς, που ο Κάτας δεν πρόλαβε να τον χαρεί καθόλου. Μα δεν μπορεί να νικήσει το Λαύριο; Ναι χωρίς άσο θα είσαι ευάλωτος απέναντι σε κάθε αντίπαλο και όχι μόνο στην εκπληκτική φετινή ομάδα της Λαυρεωτικής.

Γεγονός 4ο

Κάθε προπονητής αξίζει να κρίνεται με βάση το ρόστερ που έχει φτιάξει αυτός και μέσα σε ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Ο Κάτας δεν έχει τίποτα από αυτά τα δυο. Η κακή πορεία στην Ευρωλίγκα έφερε ένα τρομερό εκνευρισμό στις τάξεις των φίλων του Παναθηναϊκού που διψούν για… αίμα. Κακώς κατ΄εμε αλλά έγινε. Πρέπει να συντρίβουμε τους αντιπάλους με σκορ τύπου Space Jam αλλιώς γίνεται χαμός. Δεν συζητάμε για τις ήττες που τα πληκτρολόγια μετατρέπονται σε πολυβόλα.

Γεγονός 5ο

Με εξαίρεση τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ όπου η ομάδα και χωρίς τον Νέντοβιτς στήθηκε και καθοδηγήθηκε μαεστρικά από τον Κάτας, δεν έχει δείξει σε κανένα άλλο ματς κάτι το διαφορετικό που να το βάλουμε σαν βάση για την επόμενη χρονιά. Ίσως μόνο αυτό με τα ψηλά σχήματα.

Γεγονός 6ο

Ο Κάτας δεν έχει την εμπειρία για το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Άλλο Χάποελ Ειλάτ και Ιερουσαλήμ και άλλο η ομάδα που κάθε χρόνο εδώ και 26 χρόνια κατακτά συνέχεια τίτλους. Άλλες απαιτήσεις, άλλη νοοτροπία, άλλος κόσμος. Και ούτε φυσικά έχει προπονήσει παίκτες επιπέδου Νέντοβιτς, Παπαπέτρου, Χεζόνια κτλ. Από αυτή την άποψη ίσως ήταν καλό που ήρθε στο 6μηνο αυτό για να… τριφτεί.

Γεγονός 7ο

Έχει κάνει λάθη ο Κάτας στο κοουτσάρισμα; Φυσικά και έχει κάνει σε πολλούς αγώνες. Αλλά παράλληλα έχει μετατραπεί το ιδανικό πρόσωπο για μια ανθρωποφαγία άνευ προηγουμένου. Φταίει ο Κάτας αν ο Ντιαλό βαράει βολές και μετά παίρνει το ριμπάουν ο ίδιος ανάμεσα σε 3 παίκτες. Η αν ο Μποχωρίδης κάνει 3 δεύτερα να αλλάξει στο σκριν και τρώει τρίποντο; Όλα έχουν ένα όριο.

Τελική ερώτηση: Τον αλλάζεις η τον κρατάς τον Κάτας την νέα σεζόν.

Ξεκάθαρη απάντηση: Αν δεν βρεις κάποιον ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να κάνει την διαφορά ΟΧΙ δεν τον διώχνεις. Τον κρατάς και του δίνεις την ευκαιρία να φτιάξει την ομάδα όπως την ονειρεύεται. Αν σου τύχει στον δρόμο όμως κάποιος που είσαι σίγουρος ότι θα σου αλλάξει την μοίρα τότε ναι τον αλλάζεις και πας στα σίγουρα χέρια.

Αν είναι να γίνει η αλλαγή να αξίζει αποδεδειγμένα να πραγματοποιηθεί. Αλλιώς εμπιστοσύνη στον Κάτας και πολύ βασικό κάλυψη των κενών που υπάρχουν, και που κανένας προπονητής δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει.

Ο Αλβέρτης και ο Διαμαντίδης δώσανε το ΟΚ να έρθει ο Κάτας. Κάτι παραπάνω θα έχουν δει που το κοινό θνητό μάτι δεν το αντιλαμβάνεται.

Αν είναι να γίνει η αλλαγή να αξίζει ο λόγος και το πρόσωπο για το όποιο έγινε.

Mιχάλης Σταμουλάκης




Η Εθνική ομάδα ξεκινάει την προετοιμασία της για το ΠροΟλυμπιακό τουρνουά που θα γίνει στον Καναδά. Και φυσικά τα φώτα δεν μπορούν παρά να πέσουν στον Βασίλη Σπανούλη, που στα 39 του επιστρέφει για να οδηγήσει την επίσημη αγαπημένη στην 4η Ολυμπιάδα της.

 

 

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα σχόλια από όλες τις κατευθύνσεις όσον αφορά την επιστροφή του Kill Bill στην Εθνική. Πολλά προκαλούν γέλιο, πολλά ένα μειδίαμα αλλά κυρίως σου προκαλούν μπασκετικό εμετό.

Είναι απίστευτη η νοοτροπία που επικρατεί όταν πρόκειται για κάτι που προέρχεται από το εξωτερικό και όταν προέρχεται από την ίδια σου την χώρα.

Τι ακούμε και διαβάζουμε τόσα χρόνια; Για την μεγάλη Αργεντινή των ορκισμένων της παικτών. Για τον στρατιώτη Τζινόμπιλι που έπαιξε μέχρι τα 39 του. Για τον Σκόλα που θα παίξει στα 41 του με την Αργεντινή στο Τόκιο. Για τον σπουδαίο Γκασόλ που στα 41 του θα κλείσει τον κύκλο του στην Εθνική Ισπανίας με μια συμμετοχή σε Ολυμπιάδα.

Τι διαβάζαμε τόσο καιρό επίσης. Για τους κακομαθημένους Έλληνες παίκτες που σταματάνε στα 30, στα 32, και στα 35 ξεχνώντας ότι αυτοί οι παίκτες παίζουν στις Εθνικές ομάδες από τα 15 τους ασταμάτητα κτλ κτλ.

Και φτάνουμε στο σημείο ένας αθλητής στα 39 του να επιστρέφει για μια τελευταία εμφάνιση με την γαλανόλευκη. Για να τον δουν τα παιδιά του να αγωνίζεται με την επίσημη αγαπημένη να χλευάζεται από εχθρούς και φίλους, η κάθε πλευρά για τους δικούς της λόγους.

Και ποιον; Τον Βασίλη Σπανούλη. Τον άνθρωπο που αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό με επιτυχία για 4 χρόνια. Τον άνθρωπο που ΕΚΤΟΞΕΥΣΕ τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Που έπαιξε στο ΝΒΑ, που υπηρέτησε την Εθνική από τα 15 του μέχρι και τα 35 του ανελλιπώς.

Αυτόν τον άνθρωπο χλευάζει ο Ελληνα-ρας.

Παλαίμαχοι η μία πλευρά, προδοσία από την άλλη μεριά λέει γιατί πήγε στην Εθνική του Βασιλακόπουλου (λες και η Εθνική ανήκει σε ένα πρόσωπο συγκεκριμένα).

Να κοροϊδεύεις και να εγκαλείς ποιον; Τον Βασίλη Σπανούλη γιατί δέχθηκε να επιστρέψει στην Εθνική ομάδα. Μόνο που δεν του ζητάνε να πει συγνώμη για την επιλογή του.

Λες και ο Σπανούλης (όχι γιατί είναι αυτός που είναι) αλλά σαν άνθρωπος, σαν οικογενειάρχης είναι υποχρεωμένος να απολογείται η να δίνει εξηγήσεις για τις πράξεις του στον κάθε ούγκανο που κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου και την προστασία των Social Media.

Η διαφωνία επί του αγωνιστικού μπορεί να υπάρχει από τον οποιοδήποτε. Όλα όμως πρέπει να γίνονται με σεβασμό. Για όλους. Πόσο μάλλον για τον Βασίλη Σπανούλη.
Αρκετή τοξικότητα έχουμε σαν λαός και σε πολλά θέματα στην ζωή μας. Ας αφήσουμε την Εθνική έξω από αυτό.

 

Μιχάλης Σταμουλάκης

 

 

Πρώτα το μπάσκετ-Φασούλας

Η Εφες είναι πανάξια πρωταθλήτρια Ευρώπης. Επικράτησε της Μπαρτσελόνα και κατέκτησε την 1η ευρωλίγκα της ιστορίας της.

Ιστορία! Αυτή που χρωστάει στην Εφες ακόμα και τώρα. Γιατί την περσινή σεζόν η ομαδάρα του Αταμάν έκανε πάρτι μέχρι να χτυπήσει η πανδημία και είναι άδικο που δεν ολοκληρώθηκε η περσινή χρονιά. Παίκτες- σταρ έβαλαν το εγώ τους κάτω από το σύνολο. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχει να διαχειριστεί ένας προπονητής σε αυτό το επίπεδο και ο Τούρκος το κατάφερε με το καλύτερο τρόπο.
Ο Εργκίν Αταμάν μπήκε σε ένα κλαμπ όπου μέχρι χθες καθόταν μόνος του ο Ντούσαν Ιβκοβιτς. 4 διαφορετικές Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και 4 τρόπαια. Ο δε Αταμάν έχει και το εκπληκτικό ότι το έχει πετύχει με 4 διαφορετικές ομάδες.

Saporta (Siena) 2002
Eurochallenge (Besiktas) 2012
Eurocup (Galatasaray) 2016
Euroleague (Efes) 2021

Στα του παιχνιδιού η Εφες εκμεταλλεύτηκε απόλυτα τα όπλα της σε αντίθεση με την Μπαρτσελόνα που πλήρωσε την στενοκεφαλιά του Γιασικεβίτσιους.
Ενώ ο Αταμάν ρίχνει στο παιχνίδι μέχρι και τους Πλαις και Μοερμαν και παίρνει πράγματα από αυτούς. Ενώ κάνει ένα ιδανικό ροτέισον και μπαίνει στην τελική ευθεία έχοντας όλα του τα όπλα (ψηλούς- κοντούς) σε ιδανική κατάσταση ο Γιασικεβίτσιους επιλέγει:
-Να αράξει στον πάγκο τους πολύ χρήσιμους Χάνγκα και Οριόλα κλείνοντας απελπιστικά το ροτέισον.
-Να αφήσει εκτός 12αδας τον Βέστερμαν ενώ γνωρίζει ότι ο Καλάθης έχει κάνει 350 ενέσεις Ξυλοκαϊνης για να μπορέσει να παίξει και πίσω του βρίσκεται ο 20χρονος ταλαντούχος αλλά άγουρος ακόμα Μπολμάρο.

Με αποτέλεσμα στην τελική ευθεία να βασίζεται στην ψυχή του Ντέιβις και την προσωπικότητα του Χίγκινς.
Η Εφές χτύπησε στο pick and roll με τον Μίσιτς και τον Λάρκιν με την Μπαρτσελόνα να μένει ουσιαστικά στο πολύ καλό πρώτο δεκάλεπτο της.

Πανάξια πρωταθλήτρια η Εφες. Και φέτος και πέρυσι. Και για το τέλος αυτό: Μας λέγανε οι ειδικοί ότι για να πάει μπροστά μια ομάδα χρειάζεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ έναν καλό κορμό γηγενών παικτών. Λοιπόν προφέσορες όπως γράψαμε πριν 3 μηνες για να πάει καλά μια ομάδα θέλει να έχει ΚΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ και έναν ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ.
Η Εφές κατέβηκε με 9 ξένους και 3 γηγενείς από τους οποίους έπαιξε μόνο ο Σανλί.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

 

Το basket247.gr(όπως προβλέπει η νομοθεσία και τηρώντας όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες) οφείλει να ενημερώνει τους επισκέπτες αυτού του ιστότοπου για την αποδοχή ή μη των cookies κατά την είσοδο τους στο site www.basket247.gr