Ο Μίλτος Ιωαννίδης, διαιτητής Α1 κατηγορίας και κάτοικος Φινλανδίας, μίλησε στην εκπομπή «Άμεσο ριπλέι» του ΕΟΚ WebRadio με τον Μαρίνο Πρίντεζη και τη Μαριάννα Αξιοπούλου για το μπάσκετ στην Φινλανδία, την «άνθιση» που γνωρίζει, την ιδιοσυγκρασία των φιλάθλων, αλλά και τον Λάουρι Μάρκανεν.
Αναλυτικά είπε:
Για την πρόοδο του φινλανδικού μπάσκετ: «Είναι ένα άθλημα που αναπτύσσεται διαρκώς και έχουν ήδη ξεπεράσει εδώ στη Φινλανδία τις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες. Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που έρχονται, υπάρχουν ταλέντα που ξεχωρίζουν και παίζουν στην μεγάλη κατηγορία και, πλέον, φτιάχνονται γήπεδα και πολύ ωραία γήπεδα, τα οποία είναι αμιγώς μπασκετικά. Έχουν φτιάξει πολύ τις υποδομές και προωθούν ένα δικό τους στυλ μπάσκετ. Θέλουν πολλή πίεση στην άμυνα, τρέξιμο και θέλουν να είναι ομάδα. Προέχει η ομάδα, γι’ αυτό ακόμα και ο Μάρκανεν είναι κομμάτι της ομάδας και δεν είναι γύρω του όλοι».
Για τον Λάουρι Μάρκανεν και την επίδρασή του στο μπάσκετ: «Τον γνωρίζω καλά και τον γνωρίζω προσωπικά. Ήταν συμμαθητής του γιου μου και είχα σφυρίξει παιχνίδια του πριν φύγει από την Φινλανδία. Είναι ένας παίκτης που κάθε φορά που καλείται θα έρχεται για να παίζει. Είναι αρκετά δημοφιλής στη χώρα, σίγουρα περισσότερο από τον Κόπονεν, αλλά και πάλι όχι όσο πιστεύει ο καθένας ή φαντάζεται. Εδώ το πιο δημοφιλές σπορ είναι το χόκεϊ επί πάγου και μετά ακολουθούν το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Ωστόσο, είναι σίγουρα πιο δημοφιλής από τους προηγούμενους παίκτες τοπ επιπέδου».
Για τη νίκη της Εθνικής Φινλανδίας επί της Ελλάδας το 2017: «Ήμουν συνοδός της ελληνικής ομάδας τότε, οπότε το θυμάμαι καλά και το έζησα από μέσα. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι εντελώς αναπάντεχο, ότι οι διεθνείς μας δεν το περίμεναν καθόλου. Το είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, αλλά σίγουρα ήταν έκπληξη. Ήταν πολύ καλοί οι Φινλανδοί, είχαν και 10.000 κόσμου και το να κερδίσεις την Ελλάδα είναι κάτι σπουδαίο. Ήταν μια τρελή στιγμή για εκείνους και με όσους παίκτες είχα μιλήσει μετά το ματς ήταν τρελά ευτυχισμένοι».
Για την ιδιοσυγκρασία του κόσμου στα γήπεδα: «Η αλήθεια είναι πως δεν είναι όπως στην Ελλάδα, αν και στην αρχή χρειάστηκε χρόνος για να με αποδεχτούν. Υπάρχει γκρίνια, πάντα υπάρχει γκρίνια, αλλά σε επαγγελματικό πλαίσιο. Περισσότερη γκρίνια και φωνές υπάρχουν μακριά από την πρωτεύουσα, σε περιοχές όπου το μπάσκετ και ο εκάστοτε αγώνας μπορεί να είναι το μοναδικό που έχουν. Εκεί υπάρχει περισσότερη ένταση στις κερκίδες. Γενικότερα, υπάρχει μια διαφορετική φιλοσοφία στα σφυρίγματα στη Φινλανδία. Αφήνουμε το παιχνίδι. Θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, αλλά να αφήνουμε το ματς στα λίγα σφυρίγματα. Πλέον, είναι και ο γιος μου διαιτητής και περιμένω το ματς που θα σφυρίξουμε μαζί για να σταματήσω».
