Πρώτα θα διαβάσεις την είδηση. Κοινότοπη και με κλισέ φράσεις που επαναλαμβάνονται σε κάθε τραγωδία, λες και υπάρχει περιορισμός λέξεων στην περιγραφή της οδύνης.
«Το βράδυ της 16ης προς 17η Ιανουαρίου 2023 η καρδιά του Άρη σταμάτησε να χτυπά. Έτσι στα ξαφνικά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, χωρίς κανένα πρότερο σύμπτωμα, παρά τις τακτικές καρδιολογικές εξετάσεις λόγω του ότι ήταν και αθλητής». Μετά θα προσπαθήσεις να συλλάβεις το μέγεθος της είδησης. Τον πόνο. Την οδύνη. Τη θλίψη. Την οργή. Την άρνηση. Τη διαπραγμάτευση. Την αποδοχή. Υπάρχει αποδοχή στον θάνατο ενός παιδιού; Όχι, δεν υπάρχει αποδοχή. Υπάρχει υπόσχεση. Υπάρχει συνέχεια. Υπάρχει ζωή γιατί πρέπει να υπάρξει ζωή.
Ο Άρης Σκαρέντζος έτρεχε. Γελούσε. Έπαιζε. Ονειρευόταν. Άκουγε τα όνειρά του σε κάθε χτύπημα της μπάλας στο παρκέ. Ή στο ταρτάν. Ή στο τσιμέντο. Δεν χρειάζονται πολυτελή επιφάνεια τα παιδικά όνειρα. Αρκεί να υπάρχει η μπάλα. Να σκάει. Να φέρνει παιχνίδι και γέλιο.
Ό,τι έλειψε περισσότερο στους γονείς του, ό,τι έλειψε περισσότερο στην αδερφή του, ό,τι λείπει περισσότερο, ό,τι δε θα σταματήσει ποτέ να τους λείπει. Ο Άρης ήταν η αφορμή: το όνειρό του και η αγάπη του για το μπάσκετ. Οι γονείς του θέλησαν να τιμήσουν τη ζωή του, τη σύντομη ζωή του, με ένα γήπεδο. Μια ΑΜΚΕ, που δημιουργήθηκε κάποτε πάνω σχεδόν στην ίδια βάση και με μια σχεδόν ίδια αφορμή, ήταν η γέφυρα που έψαχναν. Η γέφυρα που μπορεί να δώσει στον θάνατο ζωή.
