Ορέστης Στυλιανόπουλος
Ο Ορέστης Στυλιανόπουλος blog-άρει και αποχαιρετά τον Ντέγιαν Ράντονιτς, ελπίζοντας να καλωσορίσει τον Πάμπλο Λάσο.
Μπασκετική δικαιοσύνη αυτά που περνά ο Παναθηναϊκός τόσο καιρό, με το κερασάκι στην τούρτα να είναι το 11-0 του «αιώνιου» αντιπάλου του… Και τώρα που είναι ευκαιρία, ας μιλήσουμε με σκληρές αλήθειες για την «καρικατούρα» του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης.
Είχαν κυκλώσει καιρό οι Πράσινοι αυτό τον ημιτελικό απέναντι στον Ολυμπιακό (διαβάζω, χωρίς να μου κάνει καθόλου εντύπωση). Λογικότατο. Όταν γνωρίζει πως σε σειρά αγώνων αυτός ο Παναθηναϊκός δεν έχει μισή ελπίδα απέναντι σε αυτόν τον Ολυμπιακό, είναι εντελώς λογικό να έχει κυκλώσει ένα μονό παιχνίδι, που εν πολλοίς έκρινε τον Κυπελλούχο Ελλάδος.
Ωραία όλα αυτά στην θεωρία. Μπορεί η ομάδα του Ντέγιαν Ράντονιτς να είχε «υπογραμμίσει» εδώ και καιρό τον ημιτελικού του Σαββάτου, ωστόσο δεν έδειξε ή έστω να προσπαθήσει να δείξει κάτι διαφορετικό. Ένα τελευταίο χαρτί. Κάτι ρε παιδί μου. Θα μπορούσε να ήταν μια ζώνη, ένα διαφορετικό σχήμα στην πεντάδα. Κάτι να δείξεις ότι υπάρχεις. Υποτίθεται το τεχνικό επιτελείο είχε κυκλώσει το παιχνίδι. Δεν γνώριζαν ότι απαιτεί συγκέντρωση 200% για να περιορίσεις τα ξεσπάσματα του Ολυμπιακού;
Λεπτομέρειες αυτά. Εδώ ο Παναθηναϊκός έκανε δυο μεταγραφές με σκοπό να αλλάξει κάπως το κλίμα ενόψει Κυπέλλου και ο ένας εξ αυτών (Ματ Τόμας) δεν μπήκε καν στην αποστολή. Εδώ η πιο δαπανηρή μεταγραφή των Πρασίνων (Γκριγκόνις) λογίζεται μόνο για την «τελειωμένη» Euroleague. Εδώ ο Παναθηναϊκός δεν είχε βρει λύση στα ενδότερα του (Άντριους, Ράντονιτς). Μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό; Για αυτό αναφέρω ότι είναι μπασκετική δικαιοσύνη αυτά που περνά ο Παναθηναϊκός…
Η αλήθεια είναι πως αυτήν την στιγμή Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός δεν μπορούν καν να μπουν μπασκετικά στην ίδια κουβέντα. Μια ομάδα που χτίστηκε με μπασκετική λογική, με μακροπρόθεσμο πλάνο και εκπέμπει υγεία απολαμβάνει την δίκη της «κανονικότητα» και μια άλλη που χτίστηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ο οικοδόμος (Δημήτρης Γιαννακόπουλος) μπορεί να ήταν δίπλα στο χτίσιμο όλη την ώρα (και με σοβαρή οικονομική βοήθεια να στήριξε το τμήμα) ωστόσο κάτω από το βλέμμα του έγιναν σοβαρά λάθη. Και αφού τα λάθη «πληρώνονται», έτσι κάηκε μια σοβαρή επένδυση του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης…
Ο Ράντονιτς, προφανώς, φεύγει με την ταμπέλα του αποτυχημένου. Ανίκανος να εμπνεύσει, να επηρεάσει και να περάσει τα «θέλω» του… Οι φίλοι του Παναθηναϊκού θα συνδέσουν το όνομα του Ράντονιτς με τις σημαντικές αμυντικές αδυναμίες, τα πολλά αβίαστα λάθη, το μπάσκετ χωρίς πλάνο εξόντωσης, χωρίς στόχευση, χωρίς καν να ζορίσει τον αντίπαλο του ή να τον κάνει να νιώσει λίγο… άβολα στο παρκέ. Ο Ντέγιαν Ράντονιτς κατάφερε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να μην αξιοποιήσει ένα ρόστερ με σημαντική ποιότητα, να «κάψει» μια οικονομική επένδυση από πλευράς Γιαννακόπουλου, ακόμα και να μην παρουσιάσει ΚΑΠΟΙΟ πλάνο στο παρκέ. Απέτυχε να κάνει κάτι παραπάνω στην μπασκετική του καριέρα, βάζοντας κάτι αξιοσημείωτο στο βιογραφικό του…
Και κάπως έτσι χάθηκε μια ακόμη Ευρωπαϊκή χρόνια για τον εξάκις φορές Πρωταθλητή. Στην διοργάνωση που κάποτε κοίταγε για να μάθει τον αντίπαλο του στο Top-8 ή και το Final-4, τώρα μοιάζει ξένος, κομπάρσος…
Το καλοκαίρι ξοδέψαμε πολύ μελάνι για να γράφουμε πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να καίει τον Παναθηναϊκό είναι να βρει Ευρωλιγκάτο προπονητή. Και οι Πράσινοι βρήκαν αυτό που έψαχναν στο πρόσωπο του Ντέγιαν Ράντονιτς. Προερχόταν από την κατάκτηση της Αδριατικής Λίγκας επί της Παρτιζάν του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, μάστερ στους εγχώριους τίτλους, με ξεκάθαρη αμυντική φιλοσοφία, και, και, και… Έλα όμως που ο Παναθηναϊκός και Ντέγιαν Ράντονιτς δεν θέλουν να θυμούνται ο ένας τον άλλον. Γιατί πολύ απλά δεν ήταν ο ένας για τον άλλον…
Ο Ντέγιαν Ράντονιτς είναι κακός προπονητής; Σε καμία περίπτωση. Ξέχασε την προπονητική ή πως να χρησιμοποιεί τα τάιμ-άουτ; Αστειότητα. Άρα πρέπει να αναζητήσουμε αλλού τα αιτία…
Του στραβού το δίκιο…
Αργύρης Πεδουλάκης, Ντέγιαν Ράντονιτς. Ωχ, καταλάβαμε είπαμε εμείς. Μόνο άμυνα και μπασκετικό ξύλο θα δούμε. Μια πολεμική μηχανή που θα ελέγχει τον (αργό) ρυθμό του παιχνιδιού και θα «καταστρέφει» τον αντίπαλο. Έλα όμως που φτάσαμε αρχές Φλεβάρη και αυτήν την άμυνα εμείς ακόμα δεν την έχουμε δει…
Το φιτ Αργύρης Πεδουλάκης και Ντέγιαν Ράντονιτς, παρόλο που στη θεωρία μοιάζει να έχει κοινή φιλοσοφία, μπασκετικά όμως δεν μπορούσε να βρεθεί ποτέ. Και το συνοθύλευμα που έφτιαξαν το βλέπουμε εμείς στο ΟΑΚΑ και στις οθόνες μας…
Ο Μαυροβούνιος τεχνικός -εάν μπορούμε να κρίνουμε από τις άλλες ομάδες που έχει δουλέψει- ήθελε παίκτες-στρατιωτάκια. 12 «μαχίμια» έτοιμα να βάλουν το κορμί τους στην φωτιά για αυτό που πρεσβεύει ο προπονητής τους. Μια ομάδα που μέσω της σκληρής της άμυνας θα έκανε overachieve… Σε αλλά περιβάλλοντα μπορεί αυτό να είχε κάποια επιτυχία (όπως μπορεί να την ορίζει κάποιος), στον Παναθηναϊκό αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί…
Ο Ράντονιτς θα μπορούσε να ήταν ο προπονητής του Παναθηναϊκού την χρόνια «εσόδων-εξόδων». Όχι, αφού ο Γιαννακόπουλος αποφάσισε να κάνει μια αξιοσημείωτη επένδυση στη τμήμα…
Να τα πούμε και πιο ωμά. Ο Ράντονιτς ήθελε να δουλεύει με 12 Καλαϊτζάκηδες. Με αθλητές δηλαδή που να μπορούν να βάλουν το κορμί τους ακόμα και στον πόλεμο για να κρύψουν την μετριότητα του επιθετικού τους ταλέντου. Έτσι, δούλεψε στον Ερυθρό Αστέρα. Το ίδιο ακριβώς πλάνο ΔΕΝ θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί στον Παναθηναϊκό και να φέρει επιτυχίες… Και αυτό «λουζόμαστε» εμείς αυτήν την στιγμή…
Ο Ράντονιτς δεν έχει μάθει να δουλεύει με παίκτες τύπου Μπέικον, ενώ ο Παναθηναϊκός θέλει να χτίσει πάνω στον Μπέικον. Αυτή ειναι η φάση του φετινού Παναθηναϊκού…
Κατανοούμε λοιπόν, πως όσο και αν φταίει για τα «δεινά» του φετινού Τριφυλλιού ο Ντέγιαν Ράντονιτς, τόσο μπορεί να έχει και αυτός αντίλογο πως ο Παναθηναϊκός δεν ήταν το κατάλληλο περιβάλλον για εκείνον. Και όλο αυτό έβγαινε προς τα έξω, με αποκορύφωμα το σήμερα. Η επικοινωνία μεταξύ παικτών και προπονητικού επιτελείου έχει χαθεί παντελώς, και για αυτό δεν φταίνε μόνο τα μέτρια Αγγλικά του Μαυροβούνιου τεχνικού…
Ο μόνος «γάτος» που προέβλεψε αυτήν την κατάσταση ήταν ο Μίσκο Ραζνάτοβιτς. Ο ατζέντης του Ράντονιτς κατάφερε να εξασφαλίσει το «κλειστο 2ετές» συμβόλαιο, δυσκολεύοντας πολύ την αποζημίωση του και κάνοντας ότι καλύτερο οικονομικά μπορούσε για τον πελάτη του. Το κλίμα του «ο Ράντονιτς έχει αποτύχει να εμπνεύσει» μεταφέρθηκε στους παίχτες και στον ίδιο, παρουσιάζοντας μια εικόνα ολικής παραίτησης. «Τα λεφτά μου και να φύγω» ήταν η φάση, δυστυχώς, εις βάρος των φίλων του Παναθηναϊκού. Για μια ακόμη φορά…
Παρένθεση. Υποχώρηση στο παρελθόν για να αποχωρήσουν από το Τριφύλλι έχουν κάνει μεγάλοι προπονητές (βλ. Τσάβι Πασκουάλ), χωρίς να παρουσιάσουν αυτήν την αποκαρδιωτική εικόνα στο παρκέ. Αλλά υπογραμμίζω ξανά. Τα λάθη «πληρώνονται». Ο Γιαννακόπουλος ήταν εκεί ξανά για να σβήσει τις καλοκαιρινές ανορθογραφίες. Το ότι ένας άνθρωπος δείχνει κέφι, μεράκι και όρεξη για να ασχοληθεί με το μπασκετικό τμήμα είναι αυτό που πρέπει να κρατήσει ο κόσμος του Τριφυλλιού. Ακόμα και η διάθεση για… καζούρα στους -άπιαστους για την ώρα- «αιώνιους» αντιπάλους είναι κάτι θετικό. Αρκεί να δείξουμε για πρώτη φορά ότι από τα λάθη μαθαίνουμε. Έτσι;
Για να περάσουμε στο επόμενο θέμα συζήτησης που ακούει στο όνομα Πάμπλο Λάσο. Ένα όνομα που δεν μπορεί παρά να έχει καθολική αποδοχή από τους οπαδούς του Τριφυλλιού. Σε περίπτωση που Λάσο και Γιαννακόπουλος συνεργαστούν, ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε μερικά «στάνταρ». Δεν νομίζω ο πρώην τεχνικός της Ρεάλ Μαδρίτης να μπορεί να συμβιβαστεί με την 16η θέση της Ευρωλίγκας. Δεν νομίζω ότι ο Πάμπλο Λάσο έρχεται στην Ελλάδα για να είναι ο επόμενος… «πελάτης» του Μπαρτζώκα. Ούτε νομίζω πως έρχεται για «έσοδα-έξοδα». Έτσι δεν είναι;
Όταν μιλάμε για Πάμπλο Λάσο μιλάμε για το ότι ο Παναθηναϊκός από «αχταρμάς» ξαναγίνεται «στρατόπεδο». Ένας τεχνικός (με δικό του τεχνικό επιτελείο προφανώς) που όλοι γνωρίζουν και παραδέχονται την αξία του, με ισχυρή προσωπικότητα που θα επιβάλλει τους κανόνες του. Μακρυπρόθεσμο χρονοδιάγραμμα (που περιλαμβάνει αξιοποίηση και των ντόπιων ταλέντων), αξιοσημείωτο μπάτζετ, συμβόλαιο που δεν σπάει με τίποτε, αποδυτήρια με στεγανά, επιτελείο της δικής του έγκρισης. Αυτό σημαίνει Πάμπλο Λάσο. Έτσι προχωράς. Ειδάλλως… μπλέκεις. Αναγκάζεσαι να τρέχεις… και να μην φθάνεις για να σώσεις αυτά που δεν σώζονται με «απεριόριστο μπάτζετ» μεσούσης της σεζόν.
Το θέμα είναι ότι ο Παναθηναϊκός ποτέ δεν έγινε «παράδεισος» για έναν προπονητή- πλην ενός. Έχουμε κουραστεί να γράφουμε πόσο ηλεκτρική καρέκλα είναι αυτή του πράσινου πάγκου. Μήπως καιρός είναι να την αποφορτίσουμε; Να της πάρουμε δηλαδή όλο αυτό το βαρύ φορτίο από πάνω της;
Πως θα γίνει αυτό; Με τεχνογνωσία απαντάω. Και χρήματα φυσικά. Δίνοντας χρόνο, στηρίζοντας τον προπονητή οικονομικά και με έμπειρο τμήμα σκάουτινγκ δικής του επιλογής. Με στοχευμένη δουλειά, με μεθοδολογία, με προπόνηση, με στήριξη, με λογική… Τα αποτελέσματα ΘΑ έρθουν. Είναι λογικό και επόμενο να έρθουν…ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΟΥΝ!
«Κανονικότητα». Πολλοί την έμπλεξαν με τις επιτυχίες, τα ευρωπαϊκά, τις νίκες επί του Ολυμπιακού. Απέχουμε πολύ από αυτό. Η πρόσληψη του Λάσο, είναι πράγματι, μισό βήμα προς την κανονικότητα…
Υ.Γ.: Για την πρόσληψη του Σερέλη δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Ένας αξιοσέβαστος κύριος, που αφήνει για δεύτερη φορά το Λαύριο, για να προφέρει ότι μπορεί στο Τριφύλλι. Με τρομερό… μάτι, με πολλές γνώσεις επι του αθλήματος, ο οποίος «αρπάζει» μια ευκαιρία από τα μαλλιά για να βάλει κάτι σημαντικό στο βιογραφικό του. Και άμα του κάτσει; Ας καλουπώσει όπως μπορεί την ομάδα και όπου βγει. Έτσι και αλλιώς μία υποχρέωση έχει. Να παρουσιάσει κάτι αξιοπρεπές στους τελικούς της Basket League.
Υ.Γ.2: Η τρέλα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με τον Παναθηναϊκό είναι…οικογενειακή κληρονομιά. Άλλες εποχές τότε βέβαια, επί Παύλου και Θανάση. Μιλάμε για την «χρυσή εποχή» του Τριφυλλιού. Ο καθένας με τον τρόπο του. Τότε δεν υπήρχαν story στο Instagram, αλλά εξέφραζαν αλλιώς την τρέλα τους για τον Παναθηναϊκό. Τα οικονομικά δεδομένα της εποχής δεν επιτρέπουν τον Δημήτρη να συγκριθεί με τον Παύλο. Ωστόσο, όποιος και αν βάζει από λεφτά από την τσέπη για το Τριφύλλι χωρίς να έχει οικονομικό όφελος από αυτό οφείλει να έχει τον σεβασμό μας και την στήριξη μας. Και στην τελική, ο Βασιλιάς της Ευρώπης θα «πεθάνει» όταν όλοι μας πάψουμε από αυτόν να απαιτούμε να ανεβαινει ψηλά ή να γκρινιάζουμε για το καλό του…
Μπορεί ο Παύλος Γιαννακόπουλος να έδινε “λευκή επιταγή” στον Ζοτς και όλοι οι παίκτες να παρακαλούσαν να φορέσουν τα Πράσινα, ωστόσο και επι θητείας Δημήτρη Γιαννακόπουλου έχουν έρθει παικταράδες (Τζέιμς, Καλάθης, Μπέικον κ.α.) χωρίς να έχει βρει τον δικό του Ζοτς. Θα μπορούσε να ήταν ο Πασκουάλ, αλλά με υποθετικά σενάρια δεν βγαίνει πουθενά. Οπότε…stick to that. Ο Λάσο είναι μισό βήμα προς την κανονικότητα. Ωστόσο, τις σκέψεις αυτές (Υ.Γ.2) δεν θέλω να τις καπηλευτώ. Οπότε, με σύνδεσμο θα σας επισυνάψω το εξαιρετικό κείμενο του PointGuard στο Hateful8.gr που μπορεί να μην συμφωνώ σε όλα, ωστόσο ΟΦΕΙΛΕΙ να μας προβληματίσει, να μας επηρεάσει και να μας κάνει να σκεφτούμε. Όλα για το καλό του Παναθηναϊκού μας…
