Η Λίσα Ιτόγια πρωταγωνίστησε στην πορεία της Εθνικής Κορασίδων προς την άνοδο στην Α’ Κατηγορία έχοντας 18 πόντους, 4 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ και 1,5 κλεψίματα κατά μέσο όρο. Η 16χρονη γκαρντ του Παναθλητικού Συκεών δήλωσε περήφανη που φορά τη φανέλα της χώρας στην οποία μεγάλωσε και πως τα ρατσιστικά μηνύματα που έχει δεχτεί δεν την αγγίζουν, αλλά-απεναντίας-την δυναμώνουν.
Αναλυτικά η συνέντευξή της στην ιστοσελίδα της ΕΟΚ:
Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που κάνεις μετά την ολοκλήρωση της διοργάνωσης;
«Αρχικά ευχαριστώ το Θεό που φτάσαμε στο αποτέλεσμα που θέλαμε. Ευχαριστώ, επίσης, την Ομοσπονδία, την ομάδα μου αλλά και τους ανθρώπους που ήρθαν στα Γιάννενα να μας υποστηρίξουν. Για να είμαστε ειλικρινείς, από την πρώτη στιγμή ο στόχος που είχαμε στη διοργάνωση ήταν να πετύχουμε την άνοδο της Ελλάδας στην Α’ Κατηγορία. Επειδή όμως είμαστε ταπεινή ως ομάδα αποφεύγαμε να το πούμε. Οι γύρω μας, βέβαια, μάς έλεγαν ότι θα τον πετύχουμε, αλλά εμείς θέλαμε να μείνουμε συγκεντρωμένες στη δουλειά που είχαμε να κάνουμε. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη. Ήταν μια εμπειρία ζωής που δεν τη ζεις κάθε μέρα! Είναι άλλο πράγμα να παίζεις σε μία ευρωπαϊκή διοργάνωση όπως αυτή, κι άλλο να αγωνίζεσαι σ’ ένα πρωτάθλημα. Είναι κάτι που μένει αξέχαστο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να κατακτήσουμε την πρώτη θέση. Ασχέτως από το γεγονός ότι κάποια παιχνίδια τελείωναν με πολύ μεγάλη διαφορά. Έδειχνε εύκολο, αλλά δεν ήταν. Απλώς, εμείς το κάναμε εύκολο».
Υπήρχε κάποια στιγμή στη διάρκεια της διοργάνωσης που φοβήθηκες ότι ο στόχος σας μπορούσε να απομακρυνθεί;
«Προσωπικά, δε φοβάμαι ποτέ! Ειδικά όταν έχω εμπιστοσύνη στην ομάδα μου! Κι αυτή την ομάδα την εμπιστεύομαι πάρα πολύ. Το προπονητικό επιτελείο, τις παίκτριες, όλους! Όλο αυτό το διάστημα είχαμε δεθεί σαν οικογένεια. Ξέραμε τι μπορούσαμε να κάνουμε, όπως επίσης ξέραμε ότι μοναδικός αντίπαλός μας ήταν ο κακός εαυτός μας»;
Ποια είναι η γεύση που σου άφησε ο τελικός με την Ισλανδία; Ήταν ένας δυνατός αντίπαλος και μια ομάδα που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγώνα.
«Ναι, η αλήθεια είναι ότι ο αγώνας με την Ισλανδία ήταν όπως τον περιμέναμε. Ίσως και καλύτερος. Όταν πήραμε τη διαφορά στο σκορ με 20 πόντους, χαλάρωσε λίγο το μυαλό μας και εκεί γύρισαν το ματς. Εμείς όμως το θέλαμε περισσότερο. Παίζαμε στην έδρα μας, είχαμε την υποστήριξη του κόσμου και των προπονητών μας και πήραμε άξια τη νίκη. Παίξαμε με πάθος και καρδιά».
Μετά, λοιπόν, την επίτευξη του στόχου και την άνοδο της Ελλάδας στην Α’ Κατηγορία, ποιο πιστεύεις ότι μπορεί να είναι το μέλλον της ομάδας;
«Πιστεύω ότι τώρα θα πάμε να φτιάξουμε κάτι πολύ μεγάλο! Είναι πολύ σημαντικό για το μπάσκετ Γυναικών, το γεγονός ότι του χρόνου θα είμαστε στην Α’ κατηγορία. Έχουμε δείξει ότι η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται σ’ ένα από τα τοπ σημεία, όπου μπορεί να ανταγωνιστεί άλλες ομάδες που είναι πιο δύσκολες».
Και το δικό σου μέλλον;
«Για μένα δεν ξέρω ακόμη. Θα δούμε…».
Πριν μερικές ημέρες, σε μία συζήτηση που κάναμε με όλες τις αθλήτριες της Εθνικής Κορασίδων για όσα σκέφτεστε, είχες αναφέρει τι είναι αυτό που σε προβληματίζει στους ανθρώπους και είχες απαντήσει το πώς συμπεριφέρονται μεταξύ τους. Επίσης, είχες πει ότι είναι πολύ άσχημο ορισμένοι άνθρωποι να μην νιώθουν καλά με αυτό που είναι, γιατί μπορεί να κριθούν από κάποιους άλλους. Στη διάρκεια της διοργάνωσης βίωσες μια τέτοια κατάσταση, την κακή συμπεριφορά δηλαδή ανθρώπων που έκαναν ρατσιστικά σχόλια στα social media και βρέθηκες στο κέντρο της προσοχής, όχι μόνο για αγωνιστικούς λόγους. Τι σκέφτηκες τότε και τι σκέφτεσαι σήμερα; Και τι ήταν αυτό που σε βοήθησε να παραμείνεις ψύχραιμη;
«Αυτό που έκανε να μείνω ψύχραιμη, είναι η πίστη μου στο Θεό. Ο Θεός βλέπει τα πάντα κι αυτός θα μας κρίνει στο τέλος. Όσοι φυσικά πιστεύουν στο Θεό. Δεν θέλω προσβάλλω κανέναν. Ένα άλλο κομμάτι που με βοήθησε πολύ ήταν η οικογένειά μου. Όλοι ήταν δίπλα μου. Αυτό που σκέφτομαι είναι εκείνο που είχαμε πει και τότε στη συζήτηση που κάναμε. Ο κόσμος είναι κακός. Κοροϊδεύει, βρίζει, χτυπάει. Για πολλά πράγματα. Όχι μόνο για το διαφορετικό χρώμα δέρματος που έχει ένας άνθρωπος. Γίνεται κριτική σε κάποιους χωρίς να ξέρουν τι άνθρωποι είναι. Δυστυχώς είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Όσοι κι αν μιλήσουν γι’ αυτό. Εγώ, εσείς… Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να μειωθεί».
Στεναχωρήθηκες;
«Να σας πω την αλήθεια, γνωρίζω ότι λόγω του χρώματος του δέρματός μου θα υπάρξουν πολλά σχόλια κι επειδή έχω μεγαλώσει σε μία φανταστική και δυνατή οικογένεια, δεν με πειράζει το παραμικρό! Έβλεπα στο κινητό μου όλα αυτά που έλεγαν για μένα. Και τα κακά και τα καλά. Θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με υποστήριξαν. Πραγματικά, όμως, έχω εμένα και το Θεό και δεν χρειάζεται να έχω κάποιον άλλο. Ξέρω τι αξίζω, ξέρω τι είμαι και αυτό που θέλω να πω. Η ανάρτηση που έκανα στον λογαριασμό μου στα social media δεν ήταν για να κάνω το “μπαμ” και να μιλάνε όλοι για την Ιτόγια και να αποκτήσω φήμη. Έγινε γιατί ήθελα να πω ότι γεννήθηκα στην Ελλάδα αλλά είμαι Ελληνο-Νιγηριανή και αγαπώ και την Ελλάδα και τη Νιγηρία. Επίσης, ήθελα να δείξω στον κόσμο που έκανε τα άσχημα σχόλια, ότι αυτά με ενθαρρύνουν περισσότερο να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω».
