Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από την Φενέρ δίκαια στον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι και θα δει άλλον να κάθεται στον θρόνο του την Κυριακή. Η Φενέρ ήταν αποφασισμένη και πιο διαβασμένη από τους πράσινους.
Όσο και να στεναχωρεί ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε δίκαια. Και αυτό έγινε για μια σειρά λόγους που δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά στο παρκέ της Etihad Arena του Άμπου Ντάμπι αλλά συμβαίνει εδώ και 4 μήνες στο 90% των αγώνων με φωτεινές εξαιρέσεις (game 5 με Εφες).
Ο Παναθηναϊκός μπαίνει πάντα νωχελικά στην άμυνα στις αρχές των αγώνων. Βαρεθήκαμε να το γράφουμε ότι η προσέγγιση στα παιχνίδια εδώ και τόσους μήνες δεν είναι η σωστή. Δεν γίνεται να παίζεις για την πρόκριση στο τελικό της Ευρωλίγκα και να έχεις φάει μέσα σε 12 λεπτά 33 πόντους. Οι περιστροφές στην άμυνα δεν υπήρχαν πουθενά. Η Φενέρ εκτελούσε ελεύθερα τρίποντα με ένα απλό ντράιβ στην ρακέτα και split out πάσα. Καμία επικοινωνία, δυο παίκτες να πηγαίνουν σε αυτόν της μπάλας μια μικρή περιστροφή της επίθεσης και ελεύθερο σουτ.
Στην συνέχεια όταν έσφιξε η άμυνα δημιουργήθηκε το άλυτο θέμα των ριμπάουντ. Σε κάθε σκριν υπήρχε αλλαγή κοντών – ψηλών. Με αποτέλεσμα ο Μέλι, ο Μπιρτς, ο Κόλσον, ο Χειζ Ντέιβις να κάνουν πάρτι. Οι τέως πλέον πρωταθλητές Ευρώπης πλησίασαν αλλά στο κρίσιμο τρίτο δεκάλεπτο όταν είχαν το momentum του αγώνα η Φενέρ βρήκε για πολλούς στο πρόσωπο του Μακ Κόλουμ τον ήρωα που έψαχνε. Λέμε για πολλούς γιατί για εμάς δεν ήταν ήρωας από το πουθενά. Ήταν απόλυτα στοχευμένη κίνηση του Γιασικεβίτσιους να χτυπήσει με τον παίκτη που φυλάει ο Σλούκας. Που κατά την ταπεινή μας άποψη έχει κάνει μακράν το χειρότερο του παιχνίδι με την φανέλα του Παναθηναϊκού. Δεν μπορούσε να ακολουθήσει στην άμυνα κανέναν παίκτη ενώ ήταν και άτολμος στην επίθεση.
Παρόλα αυτά ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να περάσει μπροστά στο σκορ σε κομβικές στιγμές της αναμέτρησης αν … είχε ένα πλάνο στην επίθεση. Γιατί με όλο το σεβασμό στις επιτυχίες της ομάδας τον τελευταίο 1,5 χρόνο και στο σταφ του, αυτό δεν ήταν επίθεση ομάδας που πάει να πάρει την Ευρωλίγκα. Ξεκίνησα να μετράω και το σταμάτησα πόσες φορές έπαιξαν ένας εναντίον ενός χωρίς να γυρίσει η μπάλα έστω 5 δευτερόλεπτα. Δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να νικήσεις επειδή το ‘25΄ γράφει Ναν και το ‘16’ Όσμαν και τον Λεσόρ να παλεύει σαν θηρίο σε κάθε φάση παίζοντας μετά από 5 μήνες πρώτο παιχνίδι. Χρειάζεται μια βοήθεια. Η Εφές έδειξε τον τρόπο και η Φενέρ το εκμεταλλεύτηκε. Σε κάθε φάση που θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να πάρει το momentum της αναμέτρησης, οι παίκτες δεν ήξεραν τι να κάνουν στην επίθεση. Ένα pick πάσα στον Ναν και ανοίξτε όλοι. Συγνώμη αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά.
Τελείωσε η Ευρωλίγκα για τον Παναθηναϊκό (αδιάφορο την Κυριακή τι θα κάνει). Πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια του και να συγκεντρωθεί στους τελικούς με τον Ολυμπιακό. Ο Παναθηναϊκός μέχρι πριν δυο ώρες ήταν πρωταθλητής Ευρώπης. Ας τελειώσει τη χρονιά με νταμπλ και να συγκεντρωθεί στο να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο την νέα χρονιά για να γυρίσει εκεί που ήταν. Κανείς δεν μπορεί να αφορήσει κανέναν μέσα στην ομάδα. Άλλο η κριτική και άλλο το ανάθεμα. Όσοι είναι στον Παναθηναϊκό αξίζουν να βρίσκονται στις θέσεις τους. Και η ιστορία έχει δείξει ότι μετά από μια αποτυχία ο Παναθηναϊκός απάντα άμεσα στην επόμενη χρονιά στην Ευρώπη (2007,2009,2011). Και θα το κάνει και πάλι. Στήριξη στην ομάδα για το Ελληνικό πρωτάθλημα.
