Ο Ανδρέας Πετρόπουλος, που αγωνίστηκε με την ΔΕΗ Team Athina στο FIBA 3×3 Challenger, «φιλοξενήθηκε» στο ΕΟΚ WebRadio και μίλησε για την εμπειρία του στο τουρνουά που φιλοξενήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Αναλυτικά είπε:
Για τις εντυπώσεις του από το FIBA 3×3 Challenger: «Από όλες τις διοργανώσεις 3×3 που έχω παίξει, ήταν η πιο εντυπωσιακή, πόσο μάλλον όταν είναι στην χώρα σου. Βλέποντας το Καλλιμάρμαρο από πίσω, την ώρα που παίζεις μπάσκετ, είναι… πραγματικά κάτι το αξέχαστο και μια εμπειρία που εύχομαι να την ζήσουν και άλλα παιδιά».
Για την παρουσία και την στήριξη του κόσμου: «Η παρουσία του κόσμου μας βοήθησε πάρα πολύ. Δεν περιμέναμε τέτοια συμμετοχή, γιατί… η αλήθεια είναι πως δεν είναι τόσο γνωστό το 3×3 στην Ελλάδα. Είχαμε ένα άγχος παραπάνω και λόγο του ότι δεν είχαμε φέρει κάποια επιτυχία στον κλάδο αυτό. Ωστόσο, καταφέραμε να πάμε στα προημιτελικά, για πρώτη φορά στην ιστορία, και ελπίζω να συνεχίσουμε να φέρνουμε διακρίσεις για να αναδείξουμε το άθλημα και να ακολουθήσουν και άλλα παιδιά».
Για τις διαφορές του 3×3 με το 5×5: «Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, η μπάλα πρέπει να μπει στο καλάθι, αλλά… πραγματικά δεν έχει καμία σχέση το ένα άθλημα με το άλλο. Η αθλητικότητα που πρέπει να έχεις, οι αντοχές στο ξύλο, γιατί τα σφυρίγματα είναι διαφορετικά, οι γωνίες που πρέπει γίνουν στα σκριν και τα συστήματα που έχουν, μέχρι να καταλάβουμε πως λειτουργούν, καταλήγαμε να χάνουμε 21-11 και 21-12. Θεωρώ είναι και οι συνθήκες που διαφέρουν. Το ότι παίζεις σε ανοιχτό χώρο, από εκεί που έχεις συνηθίσει να αγωνίζεσαι στο κλειστό όλο τον χρόνο, το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Τέλος να αναφέρω ότι… εμείς, προπονούμαστε μόνο το καλοκαίρι, ενώ οι υπόλοιποι είναι επαγγελματίες, το κάνουν όλο τον χρόνο».
Για την συμμετοχή που υπήρχε στο τουρνουά από ομάδες του εξωτερικού: «Ήρθαν κορυφαίες ομάδες, νομίζω από τα rankings, στο top-10 ήταν 5-6 ομάδες. Ήταν η Ub, το νούμερο ένα στον κόσμο και το Miami, το νούμερο δύο, οπότε καταλαβαίνεις το επίπεδο ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Παρόλα αυτά τα καταφέραμε, βάλαμε και εμείς ένα λιθαράκι ώστε να αναδείξουμε το σπορ ακόμη πιο πολύ στην χώρα μας».
Για το υλικό των ομάδων 3×3 και η αντιμετώπιση των ομάδων προς τους αθλητές τους: «Οι παίκτες που παίζουν σε ομάδες εξωτερικού δεν αγωνίζονται και σε επίπεδο 5×5. Αν πάει κάποιος να αγωνιστεί σε 5×5 θα κοπεί. Είναι τελείως διαφορετικό. Όλες οι χώρες προσπαθούν να επενδύσουν σε παίκτες που έχουν ταλέντο σε streetball και σε 3×3, ώστε να μπορούν να καταλάβουν την νοοτροπία. Ρίχνουν αρκετά λεφτά με χορηγούς και λοιπά στους μισθούς. Οι μισθοί τους είναι πολύ καλοί, συν τα έπαθλα που υπάρχουν από τις διοργανώσεις. Κάτι που πρέπει να σκεφτούμε και εμείς σαν χώρα, αν θέλουμε να κάνουμε κάτι σημαντικό και να φέρουμε διακρίσεις, είναι να… υπάρχει ένας βασικός κορμός και να αρχίσουμε να πείθουμε τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτό, αφήνοντας πίσω προκαταλήψεις όπως… “είναι επικίνδυνο”».
Για το 3×3 σαν κομμάτι προπόνησης για την καλοκαιρινή περίοδο: «Είναι η καλύτερη προπόνηση. Τα περισσότερα παιδιά προπονούνται όλο το καλοκαίρι στην ατομική τεχνική και στο να βελτιώσουν την ντρίμπλα τους, που υπάρχει και αυτό το κομμάτι, αλλά… αν δεν μπορείς να καταλάβεις και να αντιληφθείς το παιχνίδι, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις ντρίμπλες ή να σουτάρεις. Πιστεύω ότι… το 3×3 σου δίνει την δυνατότητα να βελτιώσεις την αντίληψή σου σε διαφορετικές συνθήκες, συν ότι σε κάνει και πιο σκληρό».
Για τον ρόλο του προπονητή στο 3×3: «Υπάρχει μια επικοινωνία στον αέρα, ακούμε κάποιες φωνές αλλά δεν επιτρέπεται να παρέμβει. Οι όποιες οδηγίες, δίνονται πριν το παιχνίδι, κυρίως στο τακτικό κομμάτι. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, τις αποφάσεις, τις παίρνει ένας παίκτης που έχει επιλέξει ο προπονητής».
Για την μεταγραφή του από τον Κολοσσό Ρόδου στην Καρδίτσα: «Νομίζω ήταν μονόδρομος. Πέρασα υπέροχα στην Ρόδο και ευχαριστώ πάρα πολύ τον οργανισμό της ομάδας για τα τέλεια τρία χρόνια. Απλά, θεωρώ ότι… έκανε τον κύκλο του όλο αυτό και πιστεύω ότι μια ομάδα όπως η Καρδίτσα, με φιλοδοξίες, είναι η καλύτερη επιλογή. Μίλησα με τον κόουτς και την διοίκηση, μου είπαν τους στόχους τους και τα όνειρα που κάνουν σαν ομάδα, και με έπεισαν να κλείσω μαζί τους».
