Οταν δέχεσαι 33 πόντους σε μια περίοδο, αφήνεις τον αντίπαλο να πάρει τα σουτ ελεύθερα και έναν συγκεκριμένο παίκτη να κοιτάει κατάματα το καλάθι από την ίδια θέση 3 φορές στα τελευταία δυο λεπτά δικαίως θα χάσεις. Ο Παναθηναϊκός ήταν κακός στην επίθεση σε όλη την διάρκεια της αναμέτρησης. Νίκαγε και έφτασε και την διαφορά στο +14 γιατί ήλεγχε μέσω της άμυνας του για 32-33 λεπτά την Μπαρτσελόνα που είναι η πιο παραγωγική επιθετικά ομάδα μετά από pick and roll των περιφερειακών της. Μια αδράνεια της άμυνας από το Λεσόρ έβαλε στο παιχνίδι τον Ρόμπινσον και έκανε ότι έκανε στην συνέχεια.
Tα guard της Μπαρτσελόνα είναι κοντά. Και ενώ η αμυντική τακτική με τις παγίδες έχει λειτουργήσει ξαφνικά σταμάτησαν να το κάνουν και πήγαν σε αλλαγές. Και έγινε ότι έγινε.
Είναι σίγουρα νωρίς για συμπεράσματα αλλά θα τολμήσω να πω κάτι: Το μεγάλο πρόβλημα για μένα αυτή τη στιγμή δεν είναι στο ΄5΄που λένε πολλοί (όχι ότι δεν χρειάζεται ενίσχυση εκει) αλλά στην θέση ΄1΄. Και αυτό γιατί ο Φρανσίσκο είναι ξεκάθαρα ένας attacking playmaker και όχι creative. Φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του αλλά όχι για τους συμπαίκτες του. Να πούμε τι; Ότι δεν κατάλαβε πόσο χρόνο έχει στο τέλος και του έμεινε η μπάλα στα χέρια.Δυστυχώς ο μόνος που μπορεί να μετακινήσει τις άμυνες είναι ο Σλούκας ο οποίος όμως αθλητικά υστερεί.
Και κάτι ακόμα. Δεν είναι τυχαίο πως έπαιζε ο Παναθηναϊκός στην αρχή της χρονιάς που είχε και απουσίες. Έπαιζε καλύτερα γιατί διπλα σε παίκτες με σκορ είχε και παίκτες ρόλων. Να μπουν να θυσιάσουν το κορμί τους, να κάνουν την βουτιά να πιάσουν την μπάλα. Είναι ξεκάθαρο. Υπάρχει συνωστισμός. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί κανείς να βάλει το χέρι του στην φωτιά αν θα περπατήσει αυτό. Μιλάνε όλοι για ενίσχυση αλλα η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι χρειάζεται πρωτίστως σμίκρυνση του ρόστερ.
Μιχάλης Σταμουλάκης
