Ο νέος γκαρντ του Άρη Νίκαιας, Νίκος Πέττας, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του ΕΟΚ WebRadio.
Αναλυτικά είπε:
Για την απόφασή του να πάει στον Άρη Νίκαιας: «Την προσέγγιση την έκανε ο προπονητής, ο Θοδωρής Ασημακόπουλος, με τον οποίο ήμασταν και συμπαίκτες στον Εθνικό Πειραιώς, οπότε γνωριζόμαστε πολύ καλά και ήξερα τι άνθρωπος είναι. Ρώτησα για τον σκοπό της ομάδας, τους ανθρώπους που την “τρέχουν” και, επειδή όλα όσα άκουσα με ικανοποίησαν, πήρα την απόφαση να έρθω. Στην ομάδα βρίσκονται ακόμα δύο έμπειρα παιδιά, ο Δημήτρης Κομποδιέτας, ο οποίος είναι από πέρυσι, και φέτος ήρθε και ο Τάσος Δημητριάδης. Οπότε, καταλαβαίνετε ότι σκοπός του Άρη Νίκαιας είναι μόνο η άνοδος, να παίξουμε ωραίο μπάσκετ και να ανέβουμε. Όλα αυτά ικανοποίησαν τα “θέλω” μου και πήγα στην ομάδα».
Για τη συνύπαρξη με τον γιό του την επερχόμενη αγωνιστική περίοδο: «Θα είμαστε συμπαίκτες στον Άρη Νίκαιας φέτος και είναι κάτι πολύ σημαντικό για ‘μένα. Στην αρχή μού είχε φανεί περίεργο, αλλά τώρα το έχω συνηθίσει. Όταν μπαίνουμε στο γήπεδο έχουμε καθαρά σχέση συμπαικτών, όπως συμπεριφέρομαι στους άλλους συμπαίκτες μου συμπεριφέρομαι και στον γιό μου».
Για το αν έχει βάλει στόχο να γίνει ο πρώτος παίκτης που έχει αγωνιστεί από τη GBL μέχρι και το Γ’ τοπικό: «Έχω λίγο βενζίνη ακόμα για να συνεχίσω. Δεν είναι αυτό που λέμε “αυτοσκοπός ζωής”, αλλά είναι κάτι που θα ήθελα να το κάνω. Νομίζω θα είμαι ο πρώτος που πετυχαίνει κάτι τέτοιο».
Για την περσινή χρονιά σε ΦΕΑ και Μαρπησσαϊκό: «Ξεκίνησα στη ΦΕΑ, η ομάδα είχε ένα πολύ καλό σύνολο που, καλώς ή κακώς, δεν είχαμε βρει την απαραίτητη χημεία, αυτή που θέλαμε στην αρχή της χρονιάς. Τον Γενάρη μου ήρθε η πρόταση από την ομάδα της Πάρου, ήταν κάτι διαφορετικό για ‘μένα και γι’ αυτό την αποδέχτηκα. Το να παίξω σε ένα μια ομάδα νησιού που είχε ως στόχο να ανέβει σε εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του νησιού που ομάδα από οποιοδήποτε άθλημα θα αγωνιζόταν σε εθνική κατηγορία, μου κίνησε το ενδιαφέρον και μου έδωσε κίνητρο να το κάνω. Κάναμε αρκετά καλή πορεία, ήμασταν πρωταθλητές στις Κυκλάδες όντας αήττητοι μέχρι τον τελικό. Πιστεύω ότι, αν το πρόγραμμα ήταν λίγο καλύτερο, θα είχαμε πετύχει τελικά τον στόχο μας. Φτάσαμε να παίζουμε ημιτελικό και μέσα σε 16-17 ώρες αργότερα τον τελικό. Εκεί κάπου μάς πρόδωσαν οι δυνάμεις μας. Να πω επίσης πως αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους ανθρώπους της ομάδας της Πάρου, αλλά και γενικά σε όλους τους ανθρώπους που “τρέχουν” ομάδες στην επαρχία, γιατί το κάνουν πραγματικά από μεράκι».
Για την εμπειρία του στον Μαρπησσαϊκό: «Αυτό που έζησα στον Μαρπησσαϊκό με “τράβηξε” πάρα πολύ. Αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς πολύ σημαντικούς οικονομικούς πόρους, προσπαθούν να κάνουν κάτι για το νησί τους και την ομάδα τους. Θα ήθελα πολύ να πετύχουμε τον στόχο μας πέρυσι, αλλά εύχομαι στους ανθρώπους να το πετύχουν τα επόμενα χρόνια».
Για τι τον «τραβάει» ακόμα σ’ αυτήν την ηλικία και συνεχίζει να αγωνίζεται: «Το μπάσκετ, όσο κλισέ και να ακούγεται, είναι τρόπος ζωής. Είναι κάτι που κάνουμε από μικρά παιδιά και μας αρέσει. Εμένα είναι η ψυχοθεραπεία μου, δηλαδή όταν παίζω μπάσκετ ξεχνάω τα πάντα. Εφόσον ο Θεός μας έχει καλά και είμαστε υγιείς, δε βρίσκω τον λόγο να μην το κάνουμε. Όσο ακόμα βλέπω ότι μπορώ να σταθώ σε ένα “Χ” επίπεδο, και κάνω και αυτό που μου αρέσει, γιατί να μην το συνεχίσω; Ναι μεν έχω κατέβει επίπεδο, όσον αφορά τις κατηγορίες, αλλά πάντα έψαχνα ομάδες που να πρωταγωνιστούν. Είναι κάτι σαν αθλητικός εγωισμός, πάντα έψαχνα ομάδες που να έχουν κίνητρο για να κάνουν κάτι καλό».
Για την κατάσταση που βρίσκεται στα 46 του χρόνια: «Νομίζω είμαι σε αρκετά καλό επίπεδο για την ηλικία μου. Δεν αφήνω τον εαυτό μου, προπονούμαι συχνά και μου αρέσει να κρατιέμαι σε φόρμα ώστε να με βοηθάει ν’ ανταποκρίνομαι καλύτερα σε αυτό που θέλω να κάνω».
Για την «δίψα» που έχει ακόμα για το μπάσκετ: «Δε σβήνει η “φλόγα” που έχω μέσα μου για το μπάσκετ. Ακόμα και τώρα, που δεν έχουμε αγωνιστικές υποχρεώσεις, πάω και παίζω σε τουρνουά ή με τον γιο μου. Ακόμα το ζητάω, μου αρέσει και δεν το έχω βαρεθεί».
Για τη ρουτίνα που έχει πλέον παίζοντας μπάσκετ: «Επειδή τελειώσαμε αργά με τον Μαρπησσαϊκό, σίγουρα χρειάζεται κάποιες ημέρες να ξεκουραστείς. Από ‘κει και πέρα, βάζω στο πρόγραμμα, όχι καθημερινά, αλλά 3-4 φορές την εβδομάδα, γιατί υπάρχουν και αρκετές υποχρεώσεις έξω από το μπάσκετ, να κάνω την προπόνηση μου, ώστε να μπορώ να κρατήσω το σώμα μου σε καλή κατάσταση».
Για τις ομάδες που ξεχωρίζει στην πορεία του όλα αυτά τα χρόνια: «Καταρχάς, να πω ότι ο Ολυμπιακός για ‘μένα είναι ομάδα άνευ σύγκρισης. Εκτός του ότι είναι ένας από τους ευρωπαϊκούς κολλοσούς στο μπάσκετ, είναι και η ομάδα που υποστηρίζω από μικρό παιδί. Έχω ξεκινήσει απ’ τις ακαδημίες και είμαι γέννημα θρέμμα Πειραιώτης, οπότε είναι κάτι ξεχωριστό για ‘μένα. Από ‘κει και πέρα, τα χρόνια που ξεχωρίζω είναι στο Ψυχικό, όπου από την τότε Β’ Εθνική, για πρώτη φορά, κατάφερε η ομάδα να ανέβει στην τότε Α2, αλλά και οι χρονιές στον Προμηθέα».
