Ο προπονητής των Εκπαιδευτηρίων Πλάτωνα, Χρήστος Σγουρίτσας, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο ριπλέι» του ΕΟΚ WebRadio και μίλησε για το νέο κεφάλαιο της ομάδας του στις εθνικές κατηγορίες.
Αναλυτικά είπε:
Για τη wild card που πήραν τα Εκπαιδευτήρια Πλάτωνα: «Είναι μια σκέψη που υπήρχε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Είναι μια κουβέντα που έχω κάνει με τα παιδιά στην ομάδα, δηλαδή τον Μιχάλη Παπαδόπουλο, αλλά και με την καινούργια διοίκηση, τις κυρίες Άννα και Βάσια Παπαδοπούλου. Είναι μια κουβέντα που έγινε πριν από τα Χριστούγεννα γιατί θα έπρεπε να δώσουμε το κάτι παραπάνω στα παιδιά της ομάδας. Συγκυριακά, επειδή υπάρχουν πλέον οκτώ παιδιά στις εθνικές ομάδες και είναι άλλα περίπου δέκα στα κλιμάκια, αυτό είναι ένα δείγμα ότι η ακαδημία έχει φτάσει σε ένα άλλο επίπεδο, γιατί είχαμε την υπομονή και το πηγαίναμε αργά αλλά σταθερά σε αυτήν την κατεύθυνση. Ήρθε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου να δώσουμε το κάτι παραπάνω στα παιδιά. Μέχρι τώρα ήταν μια δικαιολογία, ένα πάτημα το να φύγουν από την ομάδα για να έχουν μια καλύτερη τύχη, που ήταν σεβαστό. Τώρα τούς δίνουμε αυτήν τη δυνατότητα, να είναι σε μια εθνική κατηγορία από μια πολύ μικρή ηλικία. Από τα 16 και 17 συγκεκριμένα, γιατί κάποιοι αξίζουν να είναι σε αυτήν την κατηγορία, όπως και φέτος, τα παιδιά του παιδικού συμμετείχαν και στο ανδρικό. Φέτος έπαιξε ο Γιαντσίδης με τον Κωτσαρά, που και οι δύο βρήκαν τον δρόμο τους. Ο Γιώργος πήγε στην Elite League, στον Πρωτέα Βούλας, ενώ ο Γιαντσίδης πήρε μια ολική υποτροφία στην Αμερική σε ένα high school και από κάτω έρχονται και άλλα παιδιά. Πρέπει να τους δώσουμε αυτό το δικαίωμα και να τους εμπνεύσουμε για το κάτι παραπάνω στηρίζοντάς τα. Είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε για εμάς που αγαπάμε το μπάσκετ».
Για τον σχεδιασμό της ομάδας ενόψει της νέας σεζόν: «Όλοι υπερασπίζονται και κάνουν κουβέντες περί αναπτυξιακού, όπου κι αν σταθείς σε μπασκετική παρέα ακούς πως “δεν υπάρχει αναπτυξιακό, μόνο εμείς το στηρίζουμε” ή “δεν βγάζουμε παιδιά” και πάει λέγοντας. Έχω τη μεγάλη απορία, ποια ομάδα το υποστηρίζει ουσιαστικά; Και δεν εννοώ με το να βάζεις ένα παιδί να παίξει ένα δευτερόλεπτο και να λέμε “ο μικρότερος αθλητής στην GBL” ή “ο μικρότερος στην ιστορία του συλλόγου”. Άρα, όταν θέλουμε να υποστηρίξουμε την αναπτυξιακή διαδικασία και θέλουμε να έχουμε Έλληνες παίκτες που να υποστηρίξουν και τα πρωταθλήματα των εθνικών κατηγοριών και την Εθνική ομάδα, κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε την πραγματικότητά και να τη βάλουμε μπροστά μας. Tο να μιλάμε μόνοι μας στον καθρέφτη και να κοροϊδευόμαστε δεν έχει καμία ουσία. Είμαστε ακριβώς σε ένα οριακό σημείο που πρέπει εμείς οι προπονητές και οι διοικήσεις, να βρεθούμε δίπλα στο αναπτυξιακό και να το υποστηρίξουμε ολοκληρωμένα.
Σε αυτήν την κατεύθυνση πιστεύω ότι βρισκόμαστε εμείς στον Πλάτωνα. Θα κατέβουμε με τα δικά μας παιδιά, υπάρχει ένας “κορμός” 8-9 παιδιών που έχουν συμβάλει στην ομάδα, να ανέβει από τη Δ’ ως την Α’ ΕΣΚΑ, με κάποιες αφαιρέσεις, γιατί κάποια βρήκαν την τύχη τους στη National League 1 ή σε άλλες ομάδες της National League 2. Από την πλευρά μου πιστεύω ότι πρέπει να τα στηρίξω αυτά τα παιδιά και να τα σεβαστώ. Θεωρώ έχουν το ταλέντο να παίξουν στη National League 2. Η ακαδημία στο σύνολό της σέβεται τα παιδιά τα οποία μεγαλώνει, άρα υπάρχει και ένας σεβασμός στο από κάτω κομμάτι. Σε αυτόν τον “κορμό” θα προστεθούν κάποια παιδιά από το εφηβικό και ενδεχομένως να κάνουν προπόνηση μαζί μας και ένα δύο παιδιά από το παιδικό, που αυτήν τη στιγμή είναι στην Εθνική παμπαίδων. Όλα αυτά, βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να τα βοηθήσουμε με την παρουσία ενός ψηλού. Η ομάδα εδώ και χρόνια δεν έχει ψηλό και είναι και μια κριτική που υπάρχει προς το πρόσωπό μου, το ότι η ομάδα δεν παίζει pick».
Για το αν η φιλοσοφία και το στυλ παιχνιδιού της ομάδας θα παραμείνει η ίδια: «Δεν αλλάζει η φιλοσοφία. Αν θέλουμε την “εξόρυξη” των παιδιών θα πρέπει να παραμείνουμε σ’ αυτήν που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια. Ο Βαρβαρίτης έχει φτάσει 2μ05 και συνεχίζουμε και του δίνουμε τη μπάλα στα χέρια, θα πρέπει να του δώσουμε το μάξιμουμ αυτού του παιδιού. Ο Τσέργας, που έκανε ένα καταπληκτικό πρωτάθλημα στην Φλώρινα, είναι 2μ05 και είναι μαζί μας δύο χρόνια. Συμμετείχε, έκανε τα λάθη του, έκανε τις ντρίμπλες του, τα τρίποντα του, άρα του χρόνου θα πρέπει να συμμετέχει στις προπονήσεις και, ενδεχομένως, επιλεκτικά σε κάποια παιχνίδια να παίξει. Ο Μπάρλος είναι ένα παιδί 1μ97 που παίρνει τη μπάλα στα χέρια του και έχει βάλει στην ομάδα επιπλέον ταχύτητες και διαχείριση της μπάλας, άρα δε μπορείς να μην του δώσεις αυτό το δικαίωμα και την επόμενη χρονιά. Ο Σασόγλου, ένα παιδί που σουτάρει καταπληκτικά, που μπορεί να κάνει αρκετά πράγματα στο γήπεδο, είναι 1μ95. Δε θα πρέπει αυτά τα παιδιά να τα στηρίξεις να πάνε ένα βήμα παραπέρα; Άρα, δε θα αλλάξω τον τρόπο παιχνιδιού για να στερήσω σε αυτά τα παιδιά την εξέλιξη τους. Αν η κατηγορία είναι δύσκολη, ας πέσουμε, αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα έχω βοηθήσει δέκα παιδιά να βρουν τον δρόμο τους στο μπάσκετ».
Για τη διαφορά στο αγωνιστικό κομμάτι που περιμένει να αντιμετωπίσει στις εθνικές κατηγορίες: «Αυτό που βιώναμε, γιατί δεν ξέρω πόσο μπορεί να διαφοροποιηθεί, θέλω να πιστεύω ότι… τουλάχιστον δε θα έχω να διαχειριστώ το… ξύλο και όλο αυτό που υπήρχε στη Β’ και Γ’ ΕΣΚΑ επειδή δεν προλάβαιναν τα παιδιά. Θέλω να πιστεύω ότι θα διαφοροποιηθεί 100% αυτό, γιατί τα παιδιά των εθνικών κατηγοριών είναι πολύ πιο έμπειρα, άρα θα μπορούν να διαχειριστούν ένα παιχνίδι πολύ καλύτερα».
Για τις νέες απαιτήσεις και την ανακαίνιση του γηπέδου: «Οι απαιτήσεις αλλάζουν κι εμείς, επειδή θέλουμε να τις ακολουθούμε, ξεκινάμε έργα στο κλειστό. Το κλειστό μας αλλάζει εντελώς. Πρόκειται για πολύ μεγάλα έργα που γίνονται, θα γίνει ένα πολύ όμορφο “παλατάκι”. Επίσης, βοηθάμε και ομάδες με το να κάνουν προπονήσεις εκεί, γιατί θέλουμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη του μπάσκετ. Επιπλέον, θα υπάρχει και καθαρός χώρος γυμναστηρίου, περίπου 400 μέτρα με τα βάρη μας. Γενικά υπάρχει μια πολύ μεγάλη διάθεση από τη διοίκηση για να βοηθήσουμε τα παιδιά και την εξέλιξή τους».
Για την επιλογή του να παραμένει προπονητής αναπτυξιακού επιπέδου όλα αυτά τα χρόνια: «Ύστερα από σαράντα χρόνια, στα σταυροδρόμια που βρέθηκαν να πάρω ομάδες σε National League 1 και 2, δεν το επέλεξα. Έμεινα στο αναπτυξιακό, είναι αυτό που αγαπώ. Αυτό που με ιντριγκάρει είναι να βλέπω τα παιδιά να εξελίσσονται και ν’ αναπτύσσονται. Είναι κάτι που με ευχαριστεί να βλέπω δικά μου παιδιά να παίζουν σε όποιο γήπεδο πάω στις εθνικές κατηγορίες».
Για το αναπτυξιακό κομμάτι του ελληνικού μπάσκετ: «Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα. Έχω άποψη, αλλά δεν ξέρω αν είμαι ο ιδανικός γι’ αυτό, γιατί ύστερα από 35 χρόνια που το κάνω αυτό και έχοντας περάσει για 6-7 χρόνια από τις αναπτυξιακές ομάδες της Εθνικής, ήμουν τελείως διαφοροποιημένος από καταστάσεις και συνεχίζω να το κάνω, δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ. Το πρώτο κομμάτι είναι να παίζουν τα παιδιά. Παιδί που δεν παίζει και δεν έχει εικόνες δε μπορεί να προχωρήσει. Ένας παίκτης που έχει τα βασικά, που αυτά πρέπει να τα δουλεύει στην ομάδα του, θα πρέπει στην συνέχεια αυτές τις δεξιότητες που δουλεύει να τις βγάλει και στο γήπεδο. Πώς θα βγουν στο παιχνίδι αν δεν αφήσεις τα παιδιά αρχικά να παίξουν με ένστικτο; Πρέπει οι ομάδες ν’ αφήνουν τα παιδιά να κάνουν τις επιλογές τους και να τις “λούζονται”. Έτσι πάμε πάνω στο λάθος να το διορθώσουμε με επιμονή και υπομονή. Μέσα απ’ αυτήν τη συνέπεια έρχεται η ουσιαστική βελτίωση».
