Ο νέος Τεχνικός Διευθυντής του ΚΑΟ Μελισσίων (National League 2), Νίκος Χατζής, μίλησε στην εκπομπή «Άκου τι έκανες» του EOK WebRadio για τη νέα συνεργασία του με τον ΚΑΟ Μελισσίων.
Αναλυτικά όσα είπε:
Για τη συνεργασία του με τον ΚΑΟ Μελισσίων: «Με έπιασε η καινούργια διοίκηση του ΚΑΟΜ, με κάλεσαν να συζητήσουμε για συνεργασία και μου πρότειναν να μπω στην ομάδα από όποιο πόστο θέλω. Κατέληξα να αναλάβω Τεχνικός Διευθυντής του ανδρικού τμήματος για να μπορέσω με τις γνώσεις μου και την εμπειρία μου να βοηθήσω όσο περισσότερο γίνεται τα νέα παιδιά».
Για την επόμενη σεζόν του ΚΑΟ Μελισσίων: «Αυτήν τη στιγμή ”χτίζουμε” την ομάδα. Κλείσαμε τον προπονητή μας, τον Γιώργο Κύριο, είμαστε σε επικοινωνία, προσπαθούμε να βρούμε παίκτες να στελεχώσουν την ανδρική μας ομάδα, έχουμε έναν “κορμό” από πέρυσι με νέα παιδιά. Θέλουμε να βρούμε έμπειρους παίκτες ώστε να “δέσει” όλο αυτό και να φτιάξουμε ένα μείγμα έμπειρων και νέων παιδιών, που θα τους δοθεί η ευκαιρία στη National League 2, θα πάρουν ευκαιρίες και θα εξελιχθούν. Σιγά-σιγά θα ολοκληρωθεί η ομάδα».
Για τον στόχο του ΚΑΟ Μελισσίων στις ακαδημίες: «Το κίνητρό μου ερχόμενος εδώ ήταν πως αυτήν τη στιγμή ο ΚΑΟΜ έχει 300 παιδιά στην ακαδημία. Ο στόχος μας είναι και πρέπει να είναι να εξελίξουμε αυτά τα παιδιά. Απ’ τη στιγμή που η Ομοσπονδία έχει πάρει την απόφαση ότι πλέον γίνονται δύο ή τρεις μεταγραφές στα παιδικοεφηβικά στα πιο ανταγωνιστικά τμήματα των ομάδων, πρέπει οι ακαδημίες σε μικρότερη ηλικία να δουλεύουν σωστά τα παιδιά έτσι ώστε όταν φτάσουν παιδικό, εφηβικό ή U21, είναι ό,τι καλύτερο να μπορείς να εξελίξεις ένα παιδί μέσα απ’ το πρόγραμμα που έχουμε. Έχει πολλές ευκαιρίες ένα παιδί στον ΚΑΟ Μελισσίων να παίζει αγώνες και να εξελίσσεται. Θέλουμε να δουλέψουμε τα δικά μας παιδιά, να τα μάθουμε να παίζουν όσο το δυνατόν καλύτερο μπάσκετ, να γίνονται καλύτεροι αθλητές, έτσι ώστε να μπορέσουν να στελεχώσουν το ανδρικό μας μετά».
Για το camp «The Art Of Shooting» του ΚΑΟ Μελισσίων: «Πάνω σε συζητήσεις είπαμε να κάνουμε ένα ωραίο εξειδικευμένο camp αυτήν την περίοδο που τελειώνουν τα σχολεία τα παιδιά ώστε να δουλέψουν πάνω στην τεχνική του σουτ. Είναι ένα απ’ τα πιο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας μπασκετμπολίστας και πρέπει να νιώθει άνετα όταν σουτάρει. Δουλεύουμε πάρα πολύ πάνω σε αυτό αυτές τις τρεις βδομάδες που θα κάνουμε το camp. Θα δουλέψουμε πάρα πολύ πάνω στο σουτ, στην τεχνική και στα σταματήματα, πώς σουτάρουμε, πώς πιάνουμε τη μπάλα, πώς εκτελούμε, για να ξέρουν τα νέα παιδιά πώς ακριβώς πρέπει να σουτάρουν».
Για το πώς βλέπει την κατάσταση στο κομμάτι του σουτ στους νεότερους παίκτες: «Επειδή παρακολουθώ μικρές ηλικίες, βλέπω ότι νιώθουν άβολα με το σουτ, γι’ αυτό πολλά παιδιά ηλικίας 10-15 ετών έχουν ως προτεραιότητα πώς θα βάλουν το κεφάλι κάτω να πάνε να κάνουν ένα lay-up. Παρ’ ότι μόνοι τους, δεν απειλούν το καλάθι με μακρινό σουτ. Δεν ξέρω αν είναι εντολή όλων των προπονητών, αλλά πιστεύω πως είναι και το ένστικτο του παίκτη. Γι’ αυτό δε σουτάρουν τα παιδιά περισσότερο απ’ ό,τι παλαιότερα. Θέλει δουλειά το σουτ. Όσο μεγαλώνει η απόσταση και βγαίνεις προς τα έξω, θέλει περισσότερη δουλειά και σωστή τεχνική. Δεν είναι εύκολο».
Για το αν υπάρχουν σουτέρ στο ελληνικό μπάσκετ: «Απ’ αυτούς που έχουν απομείνει, σίγουρα ο Λαρεντζάκης σουτάρει πάρα πολύ καλά. Το φαινόμενο Ρογκαβόπουλος θέλει μόνο ένα δευτερόλεπτο να πάρει τη μπάλα και δε χρειάζεται καν να την κατεβάσει, “πυροβολεί” αμέσως. Έχει πάρα πολύ υψηλό ποσοστό. Θέλουμε περισσότερους όμως. Έχει να κάνει με το τι δουλειά έχει γίνει τα προηγούμενα χρόνια ώστε να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο. Δε γίνεται στο σύγχρονο μπάσκετ να μη σουτάρεις είτε από κοντινή είτε από μακρινή απόσταση. Έχει εξελιχθεί τόσο πολύ το μπάσκετ που σίγουρα το σουτ “σου λύνει τα χέρια”».
Για το αν θα μπορούσε ο ίδιος να ανταπεξέλθει ακόμα καλύτερα στο σύγχρονο στυλ μπάσκετ: «Είχα μια συζήτηση πρόσφατα με ένα πρώην συναθλητή μου και συζητούσαμε αυτό το πράγμα. Δεν το είχα σκεφτεί, για να είμαι ειλικρινής. Μου είπε “Με αυτούς τους γρήγορους παικταράδες που παίζουν τώρα, αν καθόσουν στη γωνία για ένα spot-up σουτ θα έκανες πολύ περισσότερα απ’ όσα έκανες τότε”. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι σίγουρα θα “επιβίωνα” και με το παραπάνω. Εννοείται πως σίγουρα θα εξελισσόμουν κι εγώ, γιατί θα γυμναζόμουν πολύ πιο εξειδικευμένα πλέον, θα ήταν άλλη η ταχύτητα και η έκρηξή μου. Όλα τα παιδιά της γενιάς μου θα ήταν πιο δυνατά και πιο γρήγορα».
